บทที่ 2056

”ขอบคุณมาก ท่านกุ่ยกู่จือ สำหรับคำชี้แนะของท่าน” หยางเจียนตอบอย่างอับอาย

หยางเจียนนั้นเย่อหยิ่งจองหอง มีคนบนโลกนี้เพียงหยิบมือที่เขากลัว และกุ่ยกู่จือก็เป็นหนึ่งในนั้น

จางจือตัวสั่นเทิ้ม เขาคำนับกุ่ยกู่จือและพูดอย่างเคารพว่า “ข้าจะจดจำทุกอย่างที่ท่านสอนสั่ง”

จางจือไม่แสดงทีท่าเย็นชายโสอย่างก่อนหน้านี้แล้ว แต่เขากลับนอบน้อมมาก ใครจะไปกล้าทำตัวจองหองต่อหน้ากุ่ยกู่จือกัน? อีกอย่างการได้รับคำชี้แนะจากกุ่ยกู่จือก็ถือว่าเป็นเกียรติ ทุกคนในโลกนี้ต่างก็ใฝ่ฝันถึงทั้งนั้น

หลังจากนั้น หยางเจียนก็หันหลังกลับและตะโกนว่า “จงฟัง ถอนกำลังจากโลกใต้เมฆี”

หยางเจียนหันมามองแดร์ริลอย่างโกรธแค้น

เขาไม่ได้เต็มใจจะถอยทัพตอนที่ชัยชนะที่จะมีต่อโลกใต้เมฆีนั้นอยู่ใกล้่แค่เอื้อม

แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก กุ่ยกู่จือผู้เป็นดั่งเทพนั้นคอยช่วยแดร์ริลอยู่ หยางเจียนคงต้องเจอกับความอับอายหากว่าจะยังคงสู้ต่อ

“หยุดก่อน”

แดร์ริลตะโกนขณะที่เขาลงจากประตูเมืองแล้วไปหยุดต่อหน้าทัพโมอาน่าเหนือ

ทหารโมอาน่าเหนือที่โกรธแค้นมองแดร์ริลอย่างเกลียดชัง

‘ฝ่าบาทก็สั่งถอยทัพแล้ว แดร์ริลยังต้องการอะไรอีก?’

หยางเจียนนิ่วหน้าขณะที่เขามองแดร์ริลอย่างไม่พอใจ

จักรพรรดินีและเหล่าเสนาแม่ทัพต่างก็ตะลึง พวกเขากลั้นหายใจและสงสัยว่า แดร์ริลต้องการอะไรจากหยางเจียน

‘แดร์ริลกล้ารั้งหยางเจียนไว้เพราะเขามีกุ่ยกู่จือคอยหนุนหลังเหรอ?’