บทที่ 207

เทรนท์โหยหวนด้วยความเจ็บปวดในขณะที่พยักหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ เขากล่าว "เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจสุด ๆ!"

'ไอ้วเร ฉันไม่ได้โง่นะ เจ้าแดร์ริลนั่นต้องไปโชคดีเข้าจนได้พัฒนาระดับอย่างรวดเร็ว เมื่อฉันออกไปจากที่นี่ ฉันจะหาโอสถมากิน แกระวังตัวไว้แล้วกัน!' เทรนท์คิด

ผู้คุมนั้นเพิ่งตั้งสติได้ เธอมองแดร์ริลอีกครั้ง แล้วกล่าวเสียงเบา "เอาล่ะ มันดึกแล้ว ทุกคนกลับไปที่เตียง! อย่าสร้างปัญหา!" จากนั้นเธอก็ไป

ในที่สุดเชสเตอร์ก็ได้มีโอกาสหายใจ เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปหาแดร์ริล เขากุมมือในท่าทำความเคารพแล้วกล่าวอย่างซาบซึ้ง "ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้! ผมติดหนี้ชีวิตคุณตลอดไป!"

'ฮ่าฮ่า! เขาพูดสุภาพและดูขันแข็งมาก! ชายคนนี้น่าสนใจไม่น้อยเลย' แดร์ริลคิด

เขาโบกมือแล้วตอบ "ไม่มีอะไรหรอกผมก็แค่ทนเห็นพวกนักเลงขี้รังแกไม่ได้" จากนั้นเขาก็กลับไปที่เตียงอย่างสบายใจ แดร์ริลไม่ได้ต้องการจะเดินหมากแรกแบบนี้ แต่มันเป็นทางเดียวที่จะหลีกหนีจากความสงสัยจากเชสเตอร์

และเขาก็คิดถูก

เมื่อเห็นความเมินเฉยของแดร์ริล เชสเตอร์จึงต้องการรู้จักเขามากกว่านี้ "พี่ชาย คุณมาจากเมืองตงไห่เหมือนกันเหรอ?" เชสเตอร์ถามในขณะที่เขานั่งลงที่อีกด้านของเตียง

ปลากินเหยื่อแล้ว!

แดร์ริลตื่นเต้นมาก แต่เขาก็เก็บซ่อนมันไว้อย่างดี เขานั่งลงแล้วพูดคุยกับเชสเตอร์ต่อ ระหว่างการพูดคุยของพวกเขา แดร์ริลจึงได้รู้ว่าเชสเตอร์นั้นเป็นคนที่มีการศึกษาสูงมาก ไม่มีอะไรที่เขาไม่รู้เลย เขาสามารถพูดในทุก ๆ ศาสตร์ ทุกแขนงได้อย่างน่าชื่นชม

แน่นอน เมื่อเชสเตอร์ถามแดร์ริลเรื่องตัวเขา แดร์ริลเพียงบอกว่าเขาเป็นเพียงลูกเขยบ้านคนอื่น เชสเตอร์ไม่ได้ถามอะไรต่อ และไม่ได้ดูถูกแดร์ริลด้วย

...

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ตระกูลดาร์บี้