บทที่ 220

'ช่างเป็นน้ำเสียงที่เผด็จการ!' ทันใดนั้น แดร์ริลก็มีความคิดขึ้นมา เขายิ้ม แล้วกล่าว "ได้โปรด บอกผมที ใครคือคุณสก็อตต์? เธอจะทำให้ผมทุกข์ทนได้ยังไง?"

ผู้ช่วยถอนหายใจ เธอคิดว่าบอดี้การ์ดคนนี้ต้องเป็นพวกงี่เง่าที่อยากต่อต้านแทนที่จะกล่าวขอโทษ เธอส่ายหัวของเธอ "นี่คือคุณซันนี่ สก็อตต์ ดาราสาวที่โด่งดังที่สุดในดาลตัน เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ นายจะต้องตกงานแน่ ถ้านายทำให้เธอไม่พอใจ"

'โอ้ ดาลตัน เอ็นเตอร์เทนเม้นท์? ประธานของเธอเพิ่งจะกินฉี่ของฉันไปเองนะ'

แดร์ริลเยาะเย้ย จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม "ผมไม่สนว่าคุณเป็นใคร คุณเป็นคนผิด เพราะคุณเป็นคนที่เข้ามาชนผม ผมไว้หน้าคุณแล้วจากการไม่สั่งให้คุณขอโทษผม เลิกยุ่งกับผมสักที"

'ฉันเพิ่งสั่งสอนประธานดาลตัน เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ไป แล้วทำไมฉันต้องกลัวดาราตัวเล็ก ๆ ในบริษัทของเขาด้วย?'

แขกคนอื่นเริ่มรวมตัวกันแล้วมองเหตุการณ์ พวกเขาชี้ไปที่แดร์ริลแล้วส่ายหัวด้วยความไม่เห็นด้วย

'ยามคนนี้นี่จริง ๆ เลย ทำไมเขาไปขัดขวางดารา?'

ซันนี่ยังคงหน้านิ่ง แต่เธอกำลังโกรธ "รอก่อนเถอะ ฉันมั่นใจว่านายเพิ่งจะได้งานยามหลังจากที่จากบ้านในชนบทมาล่ะสิ? กล้าดียังไงมาแย้งคำพูดฉัน!"

เกิดความวุ่นวายขึ้นแถว ๆ ห้องน้ำ ก่อนที่ดาลตัน แซนเดอร์ จะปรากฏตัว บอดี้การ์ดทั้งสองคอยดูแลเขา

พวกเขาทั้งสามเปียกโชกสุด ๆ

ดาลตันแลดูทุกข์ใจอย่างมาก เขาล้างตัวเองด้วยน้ำประปา แต่กลิ่นเหม็นไม่ได้หายไปไหนเลย เขาขยะแขยงอย่างที่สุด!

"ท่านประธานแซนเดอร์"

ความยินดีปรากฏบนใบหน้าของซันนี่เมื่อเธอเห็นเขา เธอเรียกด้วยเสียงกะลิ้มกะเหลี่ยและเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

ซันนี่กระทืบเท้าด้วยความโกรธแล้วบ่น "ประธานแซนเดอร์ ยามนั่นชนฉันค่ะ!"

ซันนี่ขมวดคิ้วแล้วปิดจมูก

'ทำไมถึงมีกลิ่นเหม็นบนตัวประธานแซนเดอร์?'

ยังไงก็ตาม ซันนี่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น

"ใคร? ใครมันกล้าล่วงเกินซันนี่ สก็อตต์?" ดาลตันระเบิดโทสะ

ตัณหานารีของเขานั้นเป็นที่รู้จักกันทั่วไป มีดาราสาวมากมายในบริษัทของเขาที่ร่วมหลับนอนกับเขาเอง ซันนี่เองก็เป็นเป้าหมายปัจจุบันของเขา เขาจึงออกหน้าให้เธอเมื่อเธอถูกรังแก เขาต้องเล่นบทฮีโร่ให้เธอ!

"เขา" ซันนี่หันไปแล้วชี้ไปที่แดร์ริล ผู้ซึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง

'อะไรนะ?'

ดาลตันกลืนน้ำลายเมื่อเขาเห็นว่าเป็นแดร์ริล การเปลี่ยนแปลงท่าทางกะทันหันบนใบหน้าของเขามันตลกมาก! ความทรงจำของภาพอันโหดร้ายในห้องน้ำยังหลอกหลอนเขาไม่หาย