บทที่ 221

งานกาล่าค่อนข้างน่าเบื่อ มันเป็นเพียงงานที่ดาราจะขึ้นไปแสดงบนเวที

แดร์ริลเดินไปรอบที่จัดงาน แต่เขายังไม่พบจีเซลล์และลาน่า เขาคิดว่าพวกเธอต้องอยู่หลังเวทีเพื่อรอให้ถึงตาของพวกเธอในการแสดง

เขาตัดสินใขไม่รอพวกเธอ เขาต้องการกลับไปที่บ้าน อาบน้ำ แล้วเข้านอน

เขาออกจากตึกโทรทัศน์ดาวเทียมตงไห่แล้วจุดบุหรี่ใกล้ ๆ ทางเข้า มันเป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว ไฟเริ่มริบหรี่ไม่ต่างกับคนที่เดินไปมาบนถนน

แดร์ริลกำลังจะเรียกแท๊กซี่ในขณะที่เขาสังเกตเห็นชายสองคนที่ดูน่าสงสัยข้างรถตู้ขนาดเล็กสุดหรู

หนึ่งในนั้นผอมกว่าอีกคน และพวกเขาวางกระเป๋าไว้ข้างหลังท้ายรถตู้ก่อนที่จะเข้าไปซ่อนหลังเสาไฟฟ้า

'สองคนนั้นทำอะไร?' แดร์ริลสูบบุหรี่ของเขาในขณะที่มองด้วยความสนใจ

สาวสวยในชุดขาวเดินไปไม่ไม่นาน เธอดูเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัย

ด้วยกุญแจในมือของเธอ เธอขึ้นไปบนรถตู้ เธอจุดเครื่อยนต์รถแล้วถอยออกจากที่จอด

*ปัง*

ชายสองคน ที่ซ่อนอยู่หลังรถตู้พลันออกมาเมื่อรถชนเข้ากับถุงบนพื้น

"เฮ้ นี่เธอขับรถเป็นรึเปล่า? ไม่เห็นเหรอว่ามีบางอย่างอยู่ด้านหลังรถเธอ? ออกมาเดี๋ยวนี้!" ชายร่างอ้วนเคาะกระจกรถซ้ำ ๆ ด้วยท่าทางจริงจังในขณะที่เขากระตุ้นให้หญิงสาวออกมาจากรถ

ชายร่างผอมหมอบลงในขณะที่เปิดกระเป๋าออกด้วยท่าทางเจ็บปวด "แจกันโบราณของฉัน! ฉันเพิ่งซื้อมันมาในราคาสองล้านเหรียญ! มันแตกแล้ว!"

กระเป๋านั้นเต็มไปด้วยเศษแจกันที่แตกเป็นชิ้น ๆ

'ตลกจริง! มิจฉาชีพสมัยนี้มีทักษะไม่น้อย' แดร์ริลมองดูต่อไปด้วยความกระตือรือร้น

เสียงตะโกนของชายร่างอ้วนดึงดุดคนที่ผ่านไปมา และพวกเขาก็เริ่มรวมตัวกันรอบที่เกิดเหตุ

หญิงสาวอยู่ในอาการงุนงง เธอออกมาจากรถแล้วจ้องดูเศษแจกัน เธอดูมึนงงไม่น้อย

"ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ..." ใบหน้าของเธอซีดเพราะความตกใจ ชายร่างอ้วนกล่าวว่าแจกันโบราณนี้มีมูลค่าสองล้านเหรียญ เธอจะไปหาค่าชดใช้มาจากไหนให้พวกเขา?

ดอร่า ซิมป์สัน กัดริมฝีปากของเธอ เธอกระวนกระวาย เธอเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยตงไห่ และเธอก็ทำงานพาร์ทไทม์เป็นคนขับรถเพื่อหาค่าเล่าเรียน เพราะว่าเธอไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย