บทที่ 226

แอ๊บบี้ใช้ทั้งเส้นสายทั้งอำนาจของเธอเพื่อหาเม็ดยาเทวะเหล่านั้นทุกที่แต่ก็หาไม่เจอ

เม็ดยาเทวะนั้นถูกขายในราคาที่สูงลิ่วถึงห้าพันล้านเหรียญในการประมูลของตระกูลโรเจอร์

แอ๊บบี้ไม่ได้เข้าร่วมการประมูล และเธอก็เสียใจอย่างมากเมื่อได้ยินข่าว

เธอยินยอมจ่ายห้าพันล้าน ต่อให้ห้าหมื่นล้านเหรียญก็ยอม ถ้ามันทำให้เธอไปถึงระดับปรมาจารย์อาวุโส เธอยอมขายบ้าน รถ และกระทั่งบริษัทของเธอเพื่อไปสู่อีกระดับ มันเป็นเป้าหมายชั่วชีวิตของเหล่าผู้บ่มเพาะ!

แดร์ริลมีเม็ดยาเทวะหลายเม็ดบนฝ่ามือ! เม็ดยาเทวะนั้นหายากมากจนแม้แต่นิกายใหญ่ก็ยังไม่มีพวกมัน!

แอ๊บบี้ดีใจสุดขีด!

ยังไงก็ตาม แดร์ริลยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วหลบมือของแอ๊บบี้ก่อนที่เธอจะหยิบยาพวกนี้แล้วยัดมันใส่ปากเขาทั้งหมดในครั้งเดียว

อึก

เขากลืนพวกมันลงไปหมด

'อะไร?!'

แอ๊บสั่นสะท้ายแล้วจ้องแดร์ริลก่อนที่จิตสังหารของเธอจะทะลักออกมา

"นี่แกจะเล่นแบบนี้กับฉันใช่ไหม?"

แอ๊บบี้โกรธเกรี้ยวอย่างที่สุด เธอต้องการหวดเขาด้วยแส้เป็นร้อย ๆ ครั้ง!

เขากลืนเม็ดยาเทวะอันหายาก ทั้งหมดในครั้งเดียว!

มันช่างเสียเปล่า! สรรพคุณหลักของเม็ดยาเทวะคือการช่วยให้ผู้บ่มเพาะผ่านอุปสรรคในการทะลวงระดับไปได้

สำหรับปรมาจารย์ขั้นสี่ ยานั่นจะไม่มีผลกับแดร์ริล พวกมันจึงเสียเปล่า

"นี่แกอยากตายใช่ไหม?" แสงจาง ๆ พลันแปรเปลี่ยนเป็นดาบยาวในมือของแอ๊บบี้ก่อนที่เธอจะจรดดาบชี้แดร์ริล!

แดร์ริลกล่าวอย่างเย็นชาในตอนที่ปลายดาบอย่างห่างจากหัวใจเขาเพียง 20 เซนติเมตร "คุณจะไม่มีทางได้เม็ดยาเทวะถ้าเธอฆ่าผม"

'ไอ้เ-ี้ย! นี่เธอคิดว่าฉันจะให้ยานี่กับเธอหลังจากเธอฟาดฉันไป 20 รอบรึไง? ฉันยอมทิ้งพวกมันทั้งหมดดีกว่า!'

แอ๊บบี้ชะงักแล้วหยุดดาบลงเมื่อเธอได้ยิน

"แกกินยาพวกนั้นลงไปแล้ว ไม่มีอะไรเหลืออีก นี่แกจะโกหกฉันรึไง?" แอ๊บบี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ใบหน้าละเอียดละออของเธอดูน่ากลัว

แดร์ริลยิ้มอ่อน "พวกมันก็แค่เม็ดยาเทวะ ผมมีมันเท่าที่คุณต้องการ"

'อะไรนะ?!'

'เขามีมันเท่าที่เราต้องการ?'