บทที่ 240

แดร์ริลรีบลุกขึ้นแต่งตัว คว้ากรรไกรมาตัดเชือก

โมนิก้า ไม่ได้กล่าวอะไรและรีบหลบไปแต่งตัว

แดร์ริลเขยิบไปยืนด้านข้างอาการสำรวมราวกับเด็กน้อยที่ทำผิดพลาดไป

บรรยากาศภายในห้องนั้นค่อนข้างตรึงเครียดและละเอียดอ่อน

โมนิก้าหลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จเธอกัดริมฝีปากแน่น “แดร์ริล ฉันจะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันนี้ แต่ถ้าหากฉันรู้ว่านายปล่อยเรื่องนี้หลุดออกไป… ฉันจะฆ่าครอบครัวของนายทั้งหมด”

ผู้คนจะคิดอย่างไรหากได้ล่วงรู้ว่านายหญิงนั้นมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเธอ?

โมนิก้าต้องการจะฆ่าแดร์ริล แต่ถึงอย่างไรเขาก็ได้ช่วยชีวิตเธอไว้

“ไม่ต้องเป็นห่วง นายหญิง ผมจะไม่ปริปากเด็ดขาด” แดร์ริลรีบผงกศรีษะและทำสีหน้าจริงจัง

ฟิ้ว

แดร์ร์ลรู้สึกซาบซึ้งกับการตัดสินใจของโมนิก้า ไม่เช่นนั้นคืนนี้เขาคงกลายเป็นศพถูกฝังทิ้งไว้ที่เกาะสราญรมย์แน่

โมนิก้าไม่ได้กล่าวคำใด ๆ อีกและกลับสู่กริยาเดิมของนายหญิง ผายมือไปที่แดร์ริล “ทั้งหมดคงมีเท่านี้ เริ่มจะดึกแล้ว ขอให้นายกลับห้องไปพักผ่อนต่อเถอะ”

“ตามบัญชาขอรับ นายหญิง” แดร์ริล รับทราบและถอยห่างออกนอกห้องไปทันที

ขณะเขานอนเอนหลังอยู่บนเตียง เขาก็อดคิดถึงฉากเหตุการณ์ของเมื่อคืนไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เนื่องจากความอ่อนล้า เขาก็ผล็อยหลับไป

แดร์ริล หลับสนิทปุ๋ยในคืนนั้น

เช้าวันต่อมา

“หาววว!”

แดร์ริลถูกปลุกด้วยเสียงดังร้องตะโกนอย่างต่อเนื่อง เขาสะลึมสะลือ ลืมตาตื่นและมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาได้ยินเหล่าลูกศิษย์กำลังฝึกฝนอยู่ที่ลานไม่ไกลจากห้อง พวกเขาตะโกนฝึกซ้อมการต่อสู้กันดังกึกก้องและสม่ำเสมอ

‘แ-่งเอ๊ย ฉันหลับไม่ลงแล้วเพราะไอ้การฝึกยามเช้าตรู่นี่’ แดร์ริลคิด

ความจริงก็คือเหล่าลูกศิษย์ชั้นเลิศพวกนี้ขยันขันแข็งกันเป็นอย่างมาก

แดร์ริล ลุกออกจากเตียงยืดเส้นยืดสาย

ทันใดนั้น โมนิก้าก็เปิดประตูและเข้ามาในห้องของเขา