บทที่ 241

"มาดาม เจ้า 'วิชาเงา' นี่เจ๋งไหม?!' แดร์ริลถามอย่างตื่นเต้น

โมนิก้าตอบด้วยรอยยิ้ม "เรียกว่ามันเป็นบันทึกความทรงจำจะถูกต้องกว่า"

หือ? บันทึกความทรงจำ?

ใบหน้าของแดร์ริลค้างด้วยความสับสน นี่เธอล้อเล่นเหรอ? บันทึกความทรงจำจะไปช่วยเขาขโมยคัมภีร์ได้ยังไง?

ในขณะเดียวกัน โมนิก้าก็อธิบายอย่างสุขุม "แปดร้อยปีก่อน เรามีผู้ติดตามนิกายสวรรค์ที่ได้รับฉายาหัวขโมยเทพอันดับหนึ่งในสมัยราชวงศ์ซ่ง เขามีพรสวรรค์ที่ทำให้มืออันช่ำชองของเขาสามารถขโมยทุกสิ่งจากทุกคนที่เขาต้องการโดยไม่มีใครรู้ตัว"

ในตอนนั้น แดร์ริลก็เข้าใจแล้วว่าบันทึกความทรงจำนี้คืออะไร มันเป็นบันทึกของหัวขโมย จากที่โมนิก้ากล่าว หัวขโมยที่ได้รับฉายาหัวขโมยเทพนั้นมีทักษะที่เก่งกาจมาก

"แล้วเกิดอะไรขึ้น?" แดร์ริลตื่นเต้นและต้องการจะรู้เรื่องให้มากกว่านี้

โมนิก้าเทชาลงถ้วย เธอกล่าวต่อหลังจากจิบชา "เขาสามารถไขว่คว้าได้ทุกอย่างที่เขาต้องตา สมัยนั้น มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น เมื่อสมบัติทุกชิ้นในพระราชวังถูกขโมยไปในชั่วข้ามคืน และนั่นก็เป็นฝีมือของหัวขโมยเทพ"

'ให้ตาย! นี่มันเจ๋งมาก!' แดร์ริลชอบใจ เมื่อเขาเรียนรู้เรื่องการประเมินวัตถุโบราณสมัยเรียนประถม เขายังสนใจในเรื่องประวัติศาสตร์และได้เรียนรู้เรื่องเหตการณ์ของพระราชวังนี้จากหนังสือ เขาได้รู้ว่ายามของพระราชวังในยุคนั้นเก่งกาจมาก ดังนั้นการที่มีใครสักคนที่ไม่ถูกตรวจพบโดยยามพระราชวังจึงเป็นเเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก อย่างไรก็ตาม หัวโมยเทพนี้สามารถทำมันได้โดยไม่มีใครรู้สึกตัว

โมนิก้ากล่าวต่อ "ผู้ตรวจการเทพได้เริ่มออกไล่ตามหัวขโมยเทพหลังจากที่เขาได้ก่ออาชญากรรมมากมาย แต่ผู้ตรวจการเทพกลับไม่สามารถจับเขาได้ตลอดหลายปี แต่ด้วยความบังเอิญ หัวขโมยเทพกลับตกหลุมรักกับลูกสาวของผู้ตรวจการเทพ"

"ทว่า เขาไม่ได้รู้เลยว่าหญิสาวนั้นเป็นลูกสาวของผู้ตรวจการเทพ วันหนึ่ง หัวขโมยเทพได้ขโมยของจากบ้านพ่อค้าผู้ร่ำรวยคนหนึ่งและผู้ตรวจการเทพเองก็รู้ล่วงหน้า เขารออยู่ที่บ้านนั้น โชคไม่ดีนัก เขาพลาดพลั้งสังหารผู้ตรวจการเทพในตอนที่เขาพยายามจะหลบหนี"

"หลังจากนั้นไม่นานเมื่อเขาไปเยี่ยมหญิงสาว เขาก็พบว่าเขาได้ฆ่าพ่อตาในอนาคตของเขาลงไป หญิงสาวไม่สามารถได้ใจล้างแค้นได้ เพราะความรักมากมายที่เธอมีให้หัวขโมยเทพ เธอตายลงในอีกสองปีต่อมา"

"หลังจากสูญเสียหญิงสาวไป หัวขโมยเทพต้องทนทุกข์ในความเสียใจและสาบานต่อเทพเจ้าว่าเขาจะไม่มีวันขโมยของอีก แต่เขาก็ไม่ได้อยากให้ทักษะของเขาสาบสูญไปจากโลก เขาตัดสินใจรวบรวมประสบการณ์และองค์ความรู้ที่มีในบันทึกความทรงจำ"

"และบันทึกความทรงจำนั้นก็ถูกเก็บไว้โดยเหล่าประมุขมาเรื่อย ๆ หนึ่งปีต่อมา ท่านประมุขของเราก็กลัวว่าฉันจะเบื่ออยู่ในเกาะนี้ เขาจึงมอบบันทึกความทรงจำนี้ให้"