บทที่ 249

แดร์ริลรู้ว่ายานั้นจะได้ผล แต่เขานึกว่าแด๊กซ์จะต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกเล็กน้อยหลังจากใช้ยา ไม่คาดคิดว่าเขาจะฟื้นตัวทันที แด๊กซ์บาดเจ็บหนักมาก แต่แผลส่วนใหญ่นั้นเป็นรอยมีดฟัน เขาคงไม่หายแม้ว่าจะใช้ยานี้หากเขาโชคร้ายถูกทุบตีโดยพวกปรมาจารย์เข้า

ในขณะเดียวกัน ริมฝีปากของแนนซี่ก็สั่นเทาด้วยความไม่อยากเชื่อและยืนค้างอยู่ข้าง ๆ เธอรู้และได้ยินกับหูตัวเองว่าแม้แต่การรักษาขั้นสูงก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ และแด็กซ์ต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็น ยังไงก็ตาม ยาเม็ดเล็ก ๆ นั่นรักษาเขาได้จริง ๆ ช่างเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ!

แด๊กซ์กระโดดไปมาเหมือนเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นเกินเหตุแล้วจับไหล่ของแดร์ริล "เราออกไปแล้วเข้าบาร์กันเถอะ!"

แนนซี่กระทืบเท้าแล้วดุเขา "บ้ารึยังไง! คุณเพิ่งฟื้นตัว ช่วยคิดถึงคนที่เขาเป็นห่วงคุณหน่อยได้ไหม? คุณปู่ยังคงอยู่ที่บ้านและกังวลถึงคุณอยู่นะ"

แด๊กซ์ลูบหัวตัวเอง "คุณพูดถูก ผมจะกลับไปดื่มที่บ้านแล้วกัน นั่นต้องทำให้คุณปู่แปลกใจแน่!"

"คุณ..." แนนซี่ส่ายหัว เธอกระทืบเท้า แล้วบอกให้เขาไปแปรงฟัน แด๊กซ์พลาดประเด็นของเธอไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ต้องการให้แด็กซ์ดื่มเหล้าเนื่องจากเขาเพิ่งฟื้น

...

คฤหาสน์แซนเดอร์ส หนึ่งทุ่มตรง

คฤหาสน์ของแด๊กซ์นั้นเป็นอาคารที่มีชื่อเฉพาะ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ คฤหาสน์แซนเดอร์ส ไม่กี่วันก่อน เขาคิดจะซื้อแท่งทองทรงสูงมาวางในห้องนั่งเล่นด้วยซ้ำ

ทั้งครอบครัวกำลังรับประทานอาหารค่ำที่อบอุ่นในห้องอาหารชั้นแรก

มีคนหกคนนั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร—แดร์ริล, แด๊กซ์, แนนซี่, ปู่ของแด๊กซ์, และอีกสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นลูกพี่ลุกน้องของแด๊กซ์

ลูกพี่นั้นมีชื่อว่า เดซี่ พาล์มเมอร์ ในขณะที่ลูกน้องนั้นชื่อ แดฟนี พาล์มเมอร์ ทั้งคู่ไม่ได้มาจากเมืองตงไห่ แต่พวกเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับแด๊กซ์

เดซี่และแดฟนีเป็นศูนย์กลางความสนใจของทุกที่ที่พวกเธอไป ด้วยสัมผัสความงดงามผู้ใหญ่และรูปร่างที่เย้ายวนของเดซี่ ส่วนแดฟนีเองก็มีความงามที่อ่อนเยาว์พร้อมใบหน้าที่มีเสน่ห์ เมื่อทั้งสองได้ยินว่าแด๊กซ์ฟื้นตัวแล้ว พวกเธอก็ตรงมาเยี่ยมเขาทันที