บทที่ 259

หลายวันที่ผ่านมา ลิลี่นั้นรู้สึกผิดอย่างมาก

เมื่อไม่มีการตอบสนองจากแดร์ริล เธอก็ยิ่งกระวนกระวายมากกว่าเดิมและคว้าข้อมือเขาไว้ "ฉันขอโทษจริง ๆ แดร์ริล ได้โปรด กลับบ้านกับฉันได้ไหม?"

แดร์ริลทำเหมือนไม่ได้ยินที่เธอกล่าว เขาพูดกับแด๊กซ์ต่อ "ไปเถอะ เร็วเข้า! ไม่ใช่ว่านายบอกว่าอยากหาที่อาบน้ำเหรอ? ไปหาอะไรดื่มหลังอาบน้ำกันเถอะ"

แด๊กซ์ส่ายหัว "ฉันไม่ไปดื่มกับนายหรอก! ฉันไม่ไปอาบน้ำแล้วเหมือนกัน เมียนายบอกให้นายกลับบ้านด้วยอยู่นะ"

เมื่อกล่าวได้ดังนั้น แด๊กซ์ก็หันหลังแล้ววิ่งออกไป

"แดร์ริล ฉันขอโทษจริง ๆ ได้โปรดยกโทษให้ฉันเถอะนะ กลับบ้านกับฉันได้ไหม?" ลิลี่ขอร้องด้วยดวงตาที่แดง เธอกอดแดร์ริลจากข้างหลัง

เธอได้คิดทบทวนถึงการกระทำของเธอเมื่อหลายวันก่อนและรู้สึกเสียใจกับทุกอย่างที่เธอได้พูดและทำไปกับแดร์ริล

"ถ้านายไปกลับบ้านกับฉัน ฉันจะตามนายไปทุกที่ที่นายไปเลย" ลิลี่อ้อนวอน เธอกัดริมฝีปากเธอ

หลังจากได้ยินแบบนั้น แดร์ริลก็สูดหายใจเข้าไปเต็มปอด "ก็ได้ ก็ได้ ก็ได้! ผมจะไปกับคุณ"

ถ้าเธอตามเขาไปทุกที่ เขาคงทำอะไรไม่สะดวกอยู่ดี กลับบ้านกับเธอคงไม่เป็นไร แต่เขาก็ยังคงไม่ให้อภัยเธอง่าย ๆ แน่

ระหว่างทางกลับบ้าน แดร์ริลยังคงหน้านิ่งและไม่พูดอะไรสักคำ

...

ครึ่งชั่มโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงวินดันวิลล่า

ลิลี่คิดว่าการที่เธอเลือกซื้อบ้านที่นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่เธอได้เลือก ภายในไม่กี่วันที่เธอซื้อบ้านหลังนี้ ราคาของมันก็ขึ้นทันที

มันเป็นเวลาดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน ทั้งบ้านทอไปด้วยเงาของอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า การถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขาและม่านหมอก ภาพที่ออกมาจึงเหมือนภาพวาด มันเหมือนสวรรค์บนพื้นโลก

แดร์ริลพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเมื่อมองบ้านที่บริษัทของเขาเป็นผู้สร้าง อสังหาริมทรัพย์วินดัน เขาคิดถูกเรื่องเจด ภายใต้การนำของเธอ บริษัทจึงเจริญรุ่งเรือง เจดพยายามอย่างมากที่จะทำให้ทุกโครงการบ้านจัดสรรถูกออกแบบอย่างดีที่สุด เขานึกไปถึงเจดที่เคยกล่าวว่าวิลล่าทั้งหลายนั้นถูกขายไปหมกแล้วและเหลือเพียงหลังเดียว