บทที่ 267

หากเหล่าศิษย์ของสำนักง้อไบ๊อยู่ที่คฤหาสน์ดาร์บี้ ฟลอเรียนอาจมีโอกาสกับพวกเธอบางคน เขาคิดแบบนั้น

เมื่อได้ยินแบบนั้น ยูมิจึงเดินมาข้างหลังเขาแล้วหยิกเขา "คุณตื่นเต้นอะไรนัก?"

ยูมิรู้ว่าสามีของเธอรู้ว่าตัวเขาเองโรคจิตแค่ไหนในใจ เพราะหากเขาไม่ได้โรคจิต เขาคงไม่ล่วงเกินรีเบคก้า ขยะไร้ค่านี่ต้องเห็นว่าแม่ชีแห่งโชคชะตานั้นสวยมากและเริ่มมีความคิดสกปรกกับเธอแน่

"อะไร? ผมแค่กังวลว่าเหล่าศิษย์แห่งง้อไบ๊จะไม่มีที่อยู่เท่านั้น ผมรู้สึกแย่แทนพวกเธอ" ฟลอเรียนตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ยูมิจ้องเขาแต่ไม่ได้พูดอะไร

นายท่านชราแห่งดาร์บี้โบกมือของเขาแล้วยิ้มให้แม่ชีแห่งโชคชะตา "เอาล่ะ พวกคุณสามารถอาศัยในคฤหาสน์ของผมได้เลย ทั้งเส้าหลินและง้อไบ๊ต่างก็เป็นมิตรสหายที่ดีต่อกัน นี่จะพัฒนาสายสัมพันธ์ของเราให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ทำไมผมจะปฏิเสธล่ะ? เรามีห้องมากมายที่นี่อยู่แล้ว"

ในเมื่อพวกเธอมาที่นี่แล้ว เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากตกลง

แม่ชีแห่งโชคชะตาพอใจ "ขอบคุณ คุณดาร์บี้"

...

ที่โอเรียนทอลเพิร์ล เดคแลนตะโกนด้วยความมั่นใจเมื่อทุกคนมาถึง "ขอห้องวีไอพีที่ใหญ่ที่สุดให้ฉัน!"

พวกเขามีกันเกือบ 70 คน และโอเรียนทอลเพิร์ลก็มีห้องที่รองรับพวกเขาได้ทั้งหมด

"คุณผู้ชายคะ ฉันขออนุญาตดูบัตรวีไอพีของคุณได้ไหมคะ?" พนักงานกล่าวถามด้วยรอยยิ้ม

โอเรียนทอล เพิร์ล มีห้องที่ใหญ่แบบนั้นแค่ห้องเดียว และมันก็เป็นห้องที่รองรับเฉพาะวีไอพี พวกเขายอมให้ห้องมันว่างไว้ดีกว่าจะยอมให้คนธรรมดาเข้าไป ในเมื่อเจ้าของที่นี่ เวย์น วูดดอลล์ ไม่อยู่ในวันนี้ พนักงานจึงต้องขอดูบัตรวีไอพีจึงจะอนุญาตให้พวกเขาใช้มันได้

เดคแลนตกใจแล้วส่ายหัว "ฉันไม่มีบัตรวีไอพี แต่ฉันไม่ขาดเรื่องเงิน แค่จัดห้องให้ฉันก็พอ ได้ใช่ไหม?"

"ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ คุณผู้ชาย เราเปิดห้องนี้ให้ได้แค่แขกวีไอพีของพวกเราเท่านั้น" พนักงานกล่าวขอโทษ

'อะไรนะ? มีแค่วีไอพีที่ใช้ได้?' ทุกคนคิดในขณะที่มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป

มันเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มาทานมื้อค่ำกันในโอเรียนทอล เพิร์ล และหญิงสาวมากมายก็ลงรูปทางอินเทอร์เน็ตเพื่ออวดไปแล้ว