บทที่ 27

"แม่คะ! เราจะลากแดร์ริลเข้ามาลำบากแทนไม่ได้นะ..." ลิลี่ค้าน

"ลากเขามาไม่ได้?" ซาแมนธาหัวเราะ "แดร์ริลอยู่กับเรามาสามปีในขณะที่พวกเราลินดันเลี้ยงเขามา แต่เขากลับเป็นคนทำให้เราตกต่ำมาตลอดสามปี! เร็วเข้า ให้เขาเข้ามา!"

แอชตันยิ้มในขณะที่ถือมีดไว้ในมือแน่น เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มันก็เข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงถลำลึกมาขนาดนี้

เปลี่ยนตัวประกัน? ฝันไปเถอะ!

"แอชตัน ทำไมแกถึงทำตัวเป็นขยะแบบนั้นล่ะ?" แดร์ริลยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้หน้าต่า ตอนนี้มันเป็นสิ่งเดียวที่กั้นเขาและแอชตันไว้ "แกชอบเมียฉัน แต่เธอไม่ได้ชอบแก แกก็เลยคลั่งงั้นเหรอ? นี่แกยังเป็นผู้ชายอยู่รึเปล่า?"

"หุบปากซะไอ้เ-ี้ย!"

แอชตันรู้สึกเดือดดาลมาก! แดร์ริลเป็นขยะชั้นต่ำ แต่เขากลับได้เป็นสามีของเทพธิดา!

และนั่นก็เป็นอุปสรรคที่ไม่สามารถข้ามไปได้สำหรับเขา เขารู้สึกล้มเหลวโดยสมบูรณ์!

"ฉัน? ให้ฉันหุบปาก?" แดร์ริลหัวเราะ "แอชตัน แกนี่มันน่าเศร้าชะมัด แกไม่มีอะไรเหลือแล้ว บริษัทของแกก็ถูกริบไป เทพธิดาที่แกหลงไหลนักก็เป็นภรรยาของฉัน แกนี่มันความล้มเหลวชัด ๆ "

"-ึงหุบปากเดี๋ยวนี้ หุบปาก!" แอชตันกรีดร้องด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาแดงก่ำเป็นสีเลือด!

ในตอนนั้นเอง ลิลี่จ้องไปที่แดร์ริลตาไม่กะพริบ หัวใจของเธออบอุ่น

ลิลี่รู้ว่าแดร์ริลนั้นกำลังพยายามทำให้แอชตันคลั่งและเกลียดเขาจนทำให้เขาอยากเปลี่ยนตัวพวกเธอกบัเขาแทน

และแน่นอน แอชตันกำหมัดแน่นและยิ้มให้แดร์ริล "ได้ ได้เลย แกนี่มันยอดเยี่ยมซะจริง ใช่ไหม? แกเป็นสามีของเทพธิดานี่? เข้ามาเลย ฉันอยากเปลี่ยนตัวประกัน เข้ามาสิวะ!"

แดร์ริลเย้ยหยันในขณะที่เข้าไปในบ้าน

สิบเมตรห่างออกไป เมแกนช่วยไม่ได้ที่จะจ้องมองแดร์ริลสองสามครั้ง

มันเป็นครั้งแรกที่เธอเจอคนที่ต้องการเปลี่ยนตัวเขาเองกับตัวประกัน เหตุการณ์แบบนี้มักเกิดขึ้นในนิยายหรือละครเท่านั้น

"มาดามแคสเทลโล เอายังไงกันต่อดีครับ?" ตำรวจคนหนึ่งเดินมาและถามเสียงอ่อน

เมแกนโบกมือแล้วกล่าว "ไปเรียกคนเจรจามา เราจะปล่อยให้ตัวประกันได้รับอันตรายไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! แล้วก็ ไปหยุดนายแดร์ริลนั่นด้วย อย่าให้เขาเข้าไป ฉันเห็นว่าคนร้ายเริ่มจิตใจไม่มั่นคงแล้ว"