บทที่ 281

แคทเธอรีนไม่ได้เล่าใครฟังเรื่องที่เธอตกชั้นกำลังภายในสองขั้นมาอยู่ที่ปรมาจารย์อาวุโสขั้นสี่ แดร์ริลจะล่วงรู้ได้อย่างไร?

“มิสแคทเธอรีน” เขาหัวเราะขณะค่อย ๆ กล่าว ”อย่างที่ผมบอกไปเมื่อวาน โอสถวิญญาณศิลานั้นมีปัญหา แต่น่าเสียดายไม่มีใครเชื่อผม”

แคทเธอรีนพูดไม่ออก กัดริมฝีปากอย่างประหม่า หรือมันจะเป็นเพราะโอสถวิญญาณศิลาจริง ๆ ?

“ถ้าหากผมจำไม่ผิด กำลังภายในของคุณจะลดลงสองขั้นต่อไปทุก ๆ วัน” เขากล่าวต่อ “จากขั้นที่คุณอยู่ในตอนนี้ คุณจะกลายเป็นคนธรรมดาภายในไม่ถึงสัปดาห์”

ท่าทางของแคทเธอรีนหดหู่ มีความกลัวอยู่ในดวงตาของเธอ ริมฝีปากเธอสั่นระรัว

มันใช้ความอุตสาหะของเธออย่างมากในการขึ้นมาเป็น ปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นหนึ่ง เธอเป็นถึงผู้อาวุโสแห่งสำนักไทชิ ทุก ๆ คนให้ความเคารพกับเธอ

ถ้าเธอกลายเป็นคนธรรมดา เธอจะสูญเสียทุกอย่างไป

ในหัวของแคทเธอรีนว่างเปล่า “แดร์ริล นี่นายสร้างเรื่องโกหกมาข่มขู่ฉันรึเปล่า?” เธอใส่ร้าย

เมื่อสติของเธอกลับมา เธอจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องราวของโอสถวิญญาณศิลา แต่เธอไม่เชื่อว่ามันจะมีผลข้างเคียงที่ร้ายแรงขนาดนี้

แดร์ริลไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก “ถ้าคุณไม่เชื่อผม ผมก็ทำอะไรให้ไม่ได้” เขายักไหล่ “ผมรู้วิธีแก้ไขมัน แต่คุณก็ลองเอาไปคิดดูก่อน แล้วค่อยมาบอกผมก็ได้” เขาหัวเราะและเดินกลับเข้าห้องไป

เขามีวิธีแก้ไขมัน?

แคทเธอรีนเดินตามเขากลับเข้าห้องเรียน เธอไมสามารถตั้งสมาธิกับบทเรียนที่จะสอนต่อได้ ถ้าสมมติแดร์ริลพูดถูกเกี่ยวกับเธอที่สูญเสียกำลังภายใน เธอจะต้องทำอย่างไรต่อ?

ในระหว่างเล่าเรียน เซอร์ซีหันหน้ามาหาแดร์ริลและเคาะโต๊ะของเขา เธอส่งเศษกระดาษให้กับเขา

‘อะไรนะ? จดหมาย?’

แดร์ริลเปิดจดหมายอ่านข้อความ “แดร์ริล ฉันขอโทษที่กล่าวหานาย” ซึ่งเขียนไว้อย่างชัดเจน

แดร์ริล เกาหัวนึกหาคำตอบใส่เศษกระดาษที่เธอให้มา ถ้าเขียนว่า “ไม่เป็นไร” คงไม่เพียงพอ มันจะทำให้เขาดูไม่มีมารยาท แต่ถ้าเขียนข้อความยาว ๆ เขาก็จะดูเหมือนเลอะเทอะเกินไป