บทที่ 282

แม่ชีแห่งโชคชะตากำลังฝึกสมาธิอยู่ที่ศาลาในลานบ้าน เธอสวมชุดขาวดูผุดผ่องด้วยรังสีพลังแห่งอนันต์

มีเงาตะคุ่ม ๆ แอบมองดูอย่างเจ้าเลห์อยู่ตรงประตูลานบ้านนั่นคือ ฟลอเรียน ดาร์บี้

ตั้งแต่เหล่าสาวกหน้าตางดงามของสำนักง้อไบ๊ได้ย้ายเข้ามาอยู่คฤหาสน์ข้าง ๆ บ้าน เขาหวังว่าจะได้พบเจอพวกเธอสักครั้ง อย่างไรก็ตามแม่ชีแห่งโชคชะตาและเหล่าสาวกคนอื่น ๆ ออกจากบ้านน้อยครั้งมาก ๆ พวกเธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในลานบ้าน

ฟลอเรียน ไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของนายท่านชรา เขาจึงมีความคิดว่าจะไปยืนมองอยู่ข้าง ๆ รั้ว

แม่ชีแห่งโชคชะตาสังเกตุเห็นฟลอเรียน “คุณฟลอเรียน” เธอทักทายอย่างสุภาพ “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?”

“แม่ชีแห่งโชคชะตา ต้องขอภัยที่มารบกวนคุณ” เขาหัวเราะอย่างซื่อ ๆ “ผมกำลังคิดว่า... ในเมื่องานเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงกำลังใกล้เข้ามาในอีกสองวัน ผมเลยอยากจะเชิญชวนคุณและเหล่าสาวกไปรับประทานอาหารที่บ้านของเรา”

แม่ชีแห่งโชคชะตาครุ่นคิดกับคำเชิญ “เพียงเท่านี้ก็รบกวนพวกคุณมากเกินพอแล้ว” เธอตอบอย่างขวยเขินทำให้ลำบากใจ

เธอซาบซึ้งสำนึกในบุญคุณของนายท่านชรา ดาร์บี้ ซึ่งให้ที่พักพิงกับพวกเธอได้อาศัย มันจะเป็นการรบกวนมากเกินไปที่พวกเขาจะมาจัดงานเลี้ยงให้พวกเธอ

‘ถ้าเหล่าสาวกของสำนักง้อไบ๊เข้าร่วมงานเลี้ยง ฉันก็สามารถจะใกล้ชิดกับพวกเขาได้ โดยเฉพาะแม่ชีแห่งโชคชะตาเมื่อเธอเมาขาดสติ’

ตราบใดที่สาวกของสำนักง้อไบ๊เข้าร่วมงานเทศกาลกล่างฤดูใบไม้ร่วง เขาจะมีโอกาสชิดใกล้กับพวกเธอโดยเฉพาะแม่ชีแห่งโชคชะตาเมื่อเธอเมาขาดสติ ความคิดของฟลอเรียน

“ไม่มากมายเกินไปหรอก!” เขาหัวเราะกับตัวเอง “อย่าเกรงใจ”

“ฉันขอคิดดูก่อน” เธอตอบ

เขาหัวเราะคิกคักตื่นเต้น “ได้เลย! ผมจะเฝ้ารอคำตอบจากคุณ!”

และเขาก็หันหลังเดินจากไป

กลับมาที่โรงเรียนเฮกเซด คาบเรียนสุดท้ายของวันคือวิชาพละ มันบังเอิญพอดีที่ห้องเรียนสิบเจ็ดซึ่งอยู่ข้าง ๆ กัน มาเรียนร่วมด้วยในคาบนี้

นักเรียนจากทั้งสองห้องส่วนใหญ่มาจากตระกูลที่ร่ำรวยมั่งคั่งในเมืองตงไห่