บทที่ 286

แคทเธอรีนถอนหายใจออกมายาวเหยียดแล้วกล่าวต่อ "ความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จวิชาในคัมภีร์นี้คือหนึ่งในพันเท่านั้น ดังนั้น อย่าหวังว่าเธอจะเชี่ยวชาญมันในโอกาสแบบนี้"

มันจะยากแค่ไหนกัน?

แดร์ริลขมวดคิ้ว "มิสแคทเธอรีน เมื่อไหร่ผมจะเข้าไปได้ครับ?" เขาถาม

"ฉันพาเธอเข้าไปได้เลย" เธอตอบ

"มิสแคทเธอรีน ช่วยรอผมตรงนี้สักครู่ก่อน" แดร์ริลขัด เขาวิ่งกลับไปหาเซอร์ซีด้วยท่าทางรู้สึกผิดบนใบหน้า

"เซอร์ซี ผมขอโทษจริง ๆ" เขากล่าว "ผมมีบางอย่างต้องไปทำกับมิสแคทเธอรีน ดูเหมือนว่าผมจะไม่สามารถไปทานอาหารกับคุณได้ เอาไว้คราวหลังได้ไหม?"

การทานอาหารกับสาวงามนั้นเป็นเรื่องที่น่าล่อตาล่อใจก็จริง แต่ใครจะสามารถปฏิเสธโอกาสในการเรียนรู้หนึ่งในคัมภีร์ของหกสำนักหลักได้กันล่ะ?

"โอเค" เซอร์ซีพยักหน้าอย่างไม่ชอบใจ ไม่มีใครเคยปฏิเสธเธอ! แดร์ริลเป็นคนแรกเลย

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น แดร์ริลได้ตามแคทเธอรีนไปที่ห้องสมุด ออดของโรงเรียนเพิ่งดัง และนักเรียนมากมายก็เข้าไปเช่นกัน

พวกเขาผ่านกลุ่มคนเข้าไปในมุมเงียบสงบที่มีรูปวาดติดอยู่ที่กำแพง แคทเธอรีนยกรูปออก มันเผยให้เห็นปุ่มทองคำที่ซ่อนอยู่หลังมัน เมื่อเธอกดปุ่มนั้น กำแพงก็พลันค่อย ๆ เปิดออกแล้วทางเดินบันไดที่นำลงไปข้างล่างก็ปรากฏให้เห็น

"ประตูเปิดแล้ว แต่ฉันตามเธอไปข้างล่างด้วยไม่ได้" เธออธิบาย "เธอต้องทำมันคนเดียว จำไว้ว่าเธอจะนำคัมภีร์ออกมาข้างนอกไม่ได้ เธอฝึกฝนมันได้แค่ข้างล่างนั่น ถ้าไม่งั้น เธอจะถูกไล่ออก"

ห้องใต้ดินของห้องสมุดสถาบันนั้นเป็นพื้นที่ต้องห้าม แม้แต่เหล่าคณาจารย์ก็ไม่สามารถเข้าได้หากไม่ได้รับอนุญาต

"ครับ มิสแคทเธอรีน"

แดร์ริลเดินลงไปข้างล่าง ประมาณสองถึงสามร้อยก้าวเห็นจะได้ ในที่สุด ห้องก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา มันเป็นห้องที่มีกำแพงอยู่หกด้าน ซึ่งแต่ละด้านเป็นสัญลักษณ์ของทั้งหกสำนัก