บทที่ 285

ซาเวียร์ชะงักหยุดกำปั้นทันที "โอ้ มิสแคทเธอรีน" เขาหัวเราะเบา ๆ ให้กับเธอที่หยุดเขา แคทเธอรีน มีสเน่ห์ชวนหลงใหลอย่างมาก ด้วยวุฒิภาวะน่าเคารพอย่างสูง

ลิลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอบคุณพระเจ้า มิสแคทเธอรีนมาขัดจังหวะได้ทันเวลา ไม่อย่างงั้นแดร์ริลคงโดนกระทื้บ

ซาเวียร์เป็นถึงกับอาจารย์ แดร์ริลจะไปสู้เขาได้อย่างไร

แคทเธอรีนหน้านิ่ว "มิสเตอร์ซาเวียร์ เรื่องทั้งหมดเกิดอะไรขึ้น?" เธอกล่าวถาม

เธอไม่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

"เปล่า เราก็แค่หยอกล้อกันเท่านั้นเอง" ซาเวียร์หัวเราะดังสนั่น

แคทเธอไม่เชื่อกับคำกล่าวของเขาแมัแต่น้อย "ฉันเห็นทุกอย่าง มิสเตอร์ซาวเวียร์ ในฐานะอาจารย์ คุณไปรังแกลูกศิษย์ได้อย่างไร?" เธอกล่าวหาอย่างเย็นชา

แคทเธอรีนนั้นก็ไม่ถูกชะตากับซาเวียร์ นิสัยทะลึ่งตึงตังของเขาเป็นที่กล่าวขานเลื่องชื่อลือชา ในหมู่หกสำนักหลัก

"มิสแคทเธอรีน คุณเข้าใจผิดแล้ว!" ซาเวียร์แสยะยิ้ม ขณะแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ "อย่างผมจะไปรังแกลูกศิษย์ได้ยังไง? ผมแค่หยอกล้อเล่นกับเขา ถ้าคุณไม่เชื่อผมลองถามนักเรียนคนอื่น ๆ ดูได้"

"ใช่ครับ มิสแคทเธอรีน คุณมองผิดไปแล้ว" เคนท์พูดแทรกขึ้นมา "มิสเตอร์ซาเวียร์กับแดร์ริล พวกเขาแค่เล่นกันเฉย ๆ มิสเตอร์ซาเวียร์เขามีทางทำร้ายลูกศิษย์อย่างแน่นอน"

แดร์ริลโชคดี เขารอดพ้นจากการถูกทำร้ายโดยมิสแคทเธอรีน ช่างน่าสงเพช

ไมล์ส่งเสียงแทรกกล่าวขึ้นมา "ใช่แล้ว มิสแคทเธอรีนพวกเขาแค่หยอกกันเฉย ๆ ทุก ๆ คนเป็นพยาน!"

แดร์ริลยิ้มอย่างหมดคำพูด ไอ้สารเลวสองตัวนี่ ตอแหลลิ้นเป็นไฟ

ลิลี่และอีวอนมองตากันอย่างไม่สบายใจ พวกเขาสองคนโกหกหน้าด้าน ๆ กับข้อเท็จจริงได้อย่างไร

เมื่อเห็นคนเป็นพยานยืนกรานให้ซาเวียร์ เธอก็ไม่สามารถจะเพิ่มเติมอะไรได้อีก

"แดร์ริล ตามฉันมา" เธอเดินไปใต้ร่มไม้ใกล้ ๆ แดร์ริลเดิมตามไปหาเธอ