บทที่ 284

ซาเวียร์ คิง คือปรมาจารย์อาวุโสขั้นห้าจากสำนักคุนหลุน

ปัญหาใหญ่สำหรับตัวเขาคือ เขามีความคิดวิปลาส เขากระสันหาผู้หญิง เขาถ้ำมองลิลี่และอีวอนมาตั้งแต่วันแรกของการเปิดภาคเรียน เขาหาทางจะใกล้ชิดกับพวกเธอ

เขาไม่พอใจที่ทั้งสองคนชิดใกล้กับแดร์ริล เขาจึงปาลูกบาสเกตบอลใส่โดยไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง

"ฉันขอโทษ ลูกบาสมันหลุดมือน่ะ" ซาเวียร์ ยิ้ม

"ไม่เป็นไรครับ" แด์ริลตอบอย่างเมินเฉย

ซาเวียร์เก็บลูกบาสและกลับไปที่สนาม

แดร์ริลหันกับมาสนทนากับเซอร์ซีต่อ "ได้เลย เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดีหลังเลิกเรียน?"

ดาวของโรงเรียนถึงขั้นออกปากชวนเขาไปเลี้ยงมื้ออาหาร หากปฏิเสธก็คงน่าเสียดาย

ขณะเซอร์ซีจากไป เธอแอบดีใจกรุ้มกริ่มอย่างเก็บอาการ คงสภาพเย็นชาปกติของเธอไว้

ลิลี่เกี่ยวแขนแดร์ริลรั้งไว้และถาม "ทำไมเธอต้องมาขอโทษนาย? แล้วทำไมต้องเลี้ยงข้าวนายตอบแทนด้วย?"

อีวอนก็สงสัยเช่นกัน เพราะเซอร์ซีเป็นถึงดาวของโรงเรียนเฮกเซด ผู้ชายหลายคนพยายามเข้าหาเธอแต่ก็ล้มเหลว แต่กลับแดร์ริลเธอเข้ามาหาด้วยตัวเธอเอง! ด้วยเหตุนี้ ลิลี่และอีวอนรวมตัวเป็นทีมเดียวกัน

แดร์ริลหัวเราะลั่น แต่ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรต่อลูกบอลก็กระเด็นมาหาพวกเขา คราวนี้มันกลับไปโดนลิลี่ ไม่ใช่แดร์ริล

ลิลี่ร้องด้วยความเจ็บปวด แดร์ริลเดือดดาลมากกวาดสายตาไปทางที่ลูกบอลลอยมา เขาเห็นว่าเป็น ซาเวียร์อีกแล้ว และดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจปามันมา

ซาเวียร์รีบวิ่งไปหาพวกเขา แต่ไม่ได้สนใจแดร์ริล "โอ้ ไม่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ! มันจะต้องเจ็บมาก ๆ แน่เลย เดียวฉันจะนวดแก้ปวดให้นะ" เขายิ้ม

"ขอโทษลิลี่เดียวนี้" แดร์ริลกล่าวเสียงแข็ง

แดร์ริลกล่าวโผงผาง "หูหนวกรึไง? ฉันบอกให้ขอโทษลิลี่"