บทที่ 294

ความจริงแล้วลิลี่นั้นคิดว่าแดร์ริลเป็นคนที่เซอร์ไพรส์เธอด้วยโคมไฟที่มีชื่อเธอพวกนี้ แต่เธอก็โยนความคิดนั้นทิ้งไปทันที นี่มันโครงการใหญ่ แดร์ริลไม่มีทางทำเรื่องนี้ไหว

"ดูสิ พวกโคมไฟมีชื่อบนนั้นด้วย!" ใครบางคนร้องออกมา

ฝูงชนโห่ร้อง โรแมนติกจริง ๆ ! พวกเขาต่างสงสัยว่าหญิงสาวคนไหนกันที่เป็นผู้โชคดี!

"คงจะยอดเยี่มเลยหากมีใครสักคนเขียนชื่อของฉันไว้บนนั้น..." หญิงสาวบางคนอิจฉา

เฟบี้เดินไปหาลิลี่แล้วกุมมือเธอ "ลิลี่ เธอโชคดีมากเลย!"

ลิลี่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้จัสติน ถึงเธอจะไม่ได้สนใจเขา แต่เธอก็ประทับใจ เธอรู้สึกได้ว่าจัสตินนั้นพยายามเพื่อเธอ

ด้วยความดีใจ จัสตินยิ้ม "ผมยอมให้คุณทุกคนอย่างเพื่อจะได้เห็นคุณยิ้ม"

เขาเห็นได้ว่าลิลี่กำลังประทับใจ และนั่นเป็นสัญญาณที่ดีในการชวนเธอเดท!

ลิลี่ยิ้มแล้วนำมือถือออกมาถ่ายรูป เวลาเดียวกับที่เธอเห็นร่างที่คุ้นเคยตรงเข้ามาหาเธอ

เธอทั้งปลาบปลื้มและแปลกใจ! "แดร์ริล!" ลิลี่วิ่งไปหาเขาพร้อมกับเสียงร้องอันแปลกใจ

ในเวลาเดียวกัน เจดก็ตกใจและเริ่มกระวนกระวาย เธอพูดติดอ่าง "แด… แดร์ริล..."

เธอคุ้นเคยกับการเรียกเขาว่า 'ป๊ะป๊า' แต่เธอไม่สามารถใช้ชื่อเล่นนั้นต่อหน้าคนมากมายได้ มันน่าอับอายเกินไป เมื่อสัมผัสได้ถึงความอึดอัดของเจด แดร์ริลก็ยิ้มแล้วพยักหน้าให้เธอ

จัสตินกำหมัดด้วยความโกรธ เวรเอ๊ย ลูกเขยบ้านคนอื่นนี่ปรากฏตัวในช่วงเวลาสำคัญ เขากำลังจะเข้าใกล้ลิลี่ได้อยู่แล้ว

'เขามาทำอะไร? ไม่ใช่ว่าเขาอยู่ที่ห้องสมุดรึไง?'

ลิลี่ยิ้มแล้วถามแดร์ริล "ทำไมนายถึงช้าจัง?"

มันเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงตั้งแต่พวกเขาโทรคุยกัน