บทที่ 303

ลิลี่ผิดหวังกับแม่ของเธออยา่างมาก

ซาแมนธาสัญญากับเธอไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเธอจะไม่เล่นไพ่นกกระจอกอีกแล้ว

ซาแมนธาไม่คาดคิดว่าคนที่เธอเรียกว่าคู่เล่นไพ่นกกระจอกจะตามเธอมาทันที

เพื่อนของเธอถึงขนาดตามมาที่โรงพยาบาลเพื่อทวงเงิน นี่มันน่าอายเกิดไปแล้ว

"โซฟี เธอช่วยเมตตาให้เวลาฉันสักสองวันได้ไหม?" ซาแมนธายิ้มแล้วกล่าวต่อ "เธอก็รู้จักลูกเขยของฉันนี่ เขาแต่งงานเข้าบ้านของเราและอยู่กินกับเรา แน่นอนว่าเขาต้องไม่มีเงิน เธอช่วยให้เวลาฉันหน่อยได้ไหม เห็นแก่วันเก่า ๆ ของเรา?"

ซาแมนธาจะถูกกระตุ้นความโกรธทุกครั้งที่มีใครพูดถึงลูกเขยไร้ประโยชน์ของเธอ

นอกจากทำให่ลูกสาวเธอบาดเจ็บ เขายังไม่มีประโยชน์ในเวลาที่เธอมีหนี้อีก

โซฟีเย้ย มันชัดเจนแล้วว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ "ซาแมนธา หยุดพูดสักที ลูกของเธอต้องออกจากโรงพยาบาลวันนี้ถ้าเธอไม่จ่าย ฉันจะโทรหาหลานของฉัน รอก่อนเถอะ"

เธอนำมือถือออกมาแล้วโทรออกไป

"ไม่ ได้โปรด!" ซาแมนธาสูญเสียความเยือกเย็นในตอนที่โซฟีโทรหาหลานของเธอ เพราะเขามีความเกี่ยวข้องกับนิกาย และมีข่าวลือว่าเขาเป็นพวกโหดร้าย

ยังไงก็ตาม โซฟีได้โทรออกไปแล้ว เธอเชื่อว่าซาแมนธาและลูกสาวของเธอจะต้องจ่ายเงินหากหลานของเธอปรากฏตัว

สายถูกรับหลังจากผ่านไปไม่ได้

โซฟีกล่าวเสียงดัง "ป้ากำลังถูกรังแก! มีคนติดหนี้ป้าแต่ไม่ยอมจ่าย หลานต้องช่วยป้านะ!"

น้ำเสียงโมโหดังมาจากปลายสาย "อะไรนะ? มีใครติดเงินป้าเหรอ? นี่มันอยากโดนไล่ออกจากเมืองตงไห่รึยังไง? ผมจะพาคนไปเดี๋ยวนี้ ป้าอยู่ไหน?"

เสียงของเขาทั้งดังและอหังการ

"ป้าอยู่ที่โรงพยาบาล" โซฟีตอบอย่างทันที

เธอมองซาแมนธาด้วยท่าทางพอใจก่อนจะวางสาย "เขาจะมาที่นี่ในอีกไม่นาน รีบคิดหาวิธีหาเงินให้ฉันก่อนที่พวกเธอจะพบหายนะ"

ลิลี่ฝืนลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วขอร้องด้วยความกระวนกระวาย "น้าโซฟีคะ มันแค่สองล้านเอง ได้โปรดให้เวลาเราสักสองสามวันเถอะ เราไม่มีเงินสดจริง ๆ เอาเป็นสามวันเป็นยังไงคะ? หนูจะหาเงินมาให้ในสามวัน"

โซฟีเล่นไพ่นกกระจอกกับซาแมนธามาพักใหญ่แล้ว ดังนั้นลิลี่จึงพอรู้จักเธออยู่บ้าง

เธอรู้ว่าหลานของเธอนั้นอยู่ในนิกายและเขาก็มีผู้ติดตามนับร้อย!

มีใครบ้างที่รู้ประวัติอาชญากรรมของหลานเธอ แล้วเขาได้ทำอะไรไปกับคนพวกนั้น?

โซฟียิ้มแล้วส่ายหัว "ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อเธอหรอกนะ แต่ไพ่นกกระจอกมีกฏของมัน เธอไม่รู้เหรอ? อีกอย่าง แม่ของเธอเป็นคนที่ชวนพวกเราเล่นเอง หล่อนไม่ควรชวนเราเล่นสิถ้าไม่มีเงิน!"

ไม่มีเหตุผลที่จะพูดคุยอะไรอีกแล้ว