บทที่ 304

ลิลี่ยังต้องพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ อาการของเธอจะต้องแย่ลงหากพวกเขาแตะต้องบาดแผลของเธอ

ยังไงก็ตาม ชายเหล่านี้ล้วนไม่สนใจเรื่องเธอและเริ่มล้อมเตียงโรงพยาบาลไว้

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันน่ะ?"

เสียงทุ้มลึกดังออกมาจากประตูในช่วงเวลาสำคัญ

ชายคนนั้นเดินเข้ามาในห้อง

เขาคือแดร์ริล

ซาแมนธายืนขึ้นทันทีที่เห็นเขา "นั่นลูกเขยของฉัน เขาจะจ่ายแทนฉันเอง! ไปเอาเงินจากเขา! คุณจะหักขาเขาก็ได้หากเขาไม่มีเงิน"

เคลันไม่รู้ว่าแดร์ริลอยู่ด้านหลังเขา เคลันขมวดคิ้วแล้วหันหลังไป

แล้วเขาก็ต้องตะลึง!

'ฮอลล์มาสเตอร์?'

'ทำไมเขามาอยู่ที่นี่?'

ผู้ติดตามของเคลันเองก็สับสน พวกเขาจ้องแดร์ริลด้วยความงุนงง พวกเขาถึงกับตอบสนองไม่ถูกไปพักใหญ่!

'หรือว่าผู้หญิงที่อยู่บนเตียงพยาบาลนั่นคือภรรยาของฮอลล์มาสเตอร์? บ้าน่า!'

ในที่สุดเหล่าชายฉกรรจ์ก็ตอบสนองและทำความเคารพ "ทำความเคารพท่านฮอลล์มาสเตอร์..."

แดร์ริลโบกมือเพื่อขัดพวกเขาแล้วหันไปหาเคลัน "มีปัญหาอะไร? ทำไมพวกนายอยู่ที่นี่?"

คือ...

เคลันลังเลแล้วหันสายตาไปมองโซฟีก่อนจะส่ายหัว เหงื่อกาฬผุดขึ้นจากหน้าผากของเขา "ไม่มีอะไรครับ ท่านฮอลล์มาสเตอร์ พวกเราแค่ผ่านมาครับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

เคลันไม่ใช่คนโง่ แน่นอน เขาไม่มีทางบอกแดร์ริลว่าเขามาเพื่อทวงหนี้แม่ยายของแดร์ริลหรอก!

แดร์ริลขมวดคิ้วแล้วถามลิลี่อย่างแผ่วเบา "ที่รัก เกิดอะไรขึ้น?"

ไม่มีทางที่เคลันกับคนของเขาจะมาที่นี่โดยไม่มีเหตุผล

ลิลี่กัดริมฝีปากของเธออย่างกระวนกระวายแล้วก้มหัวลงด้วยความอับอายก่อนจะยอมรับ "ที่รัก พวกเขามาเพื่อทวงหนี้"

เธอบอกแดร์ริลทุกอย่าง