บทที่ 306

แดร์ริลดื่มไปค่อนข้างเยอะและจบด้วยการมีอาการมึน เขายืนขึ้นแล้วไปที่ห้องน้ำ

หนึ่งในคนของเขาช่วยประคองแล้วถาม "ฮอลล์มาสเตอร์ ผมช่วยพาท่านไปไหมครับ?"

"ไม่เป็นไร" แดร์ริลโบกมือปฏิเสธ

เขาเมาจริง ๆ ความจริงแล้ว เขาเพียงแค่ต้องใช้พลังภายในในการขับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ออกจากระบบร่างกายอย่างที่ผู้บ่มเพาะทำ ยังไงก็ตาม นี่เป็นงานรื่นเริง และทุกคนก็ตั้งใจที่จะเมา

แดร์ริลเดินโซเซลงไปข้างล่าง ห้องน้ำนั้นอยู่ชั้นใต้ดิน

เขาสังเกตได้ว่ากลุ่มคนอยู่ใกล้เข้าเมื่อเขามาถึงชั้นใต้ดิน มีเด็กวัยรุ่นนับสิบคนอยู่และพวกเขาก็ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยใกล้ ๆ

แดร์ริลหันไปที่มุมหนึ่งในขณะที่วัยรุ่นคนหนึ่งผู้ซึ่งใช้มือถืออยู่เดินมาชนเขาเข้า

ผลั่ก!

มือถือของเขาเกือบตกลงกัยพื้น

แดร์ริลหมดคำพูด

มันไร้สาระมากที่หมอนี่มาชนเขาทั้ง ๆ ที่มีที่ว่างตั้งมากมายในล็อบบี้

"แกตาบอดรึไงวะ?"

วัยรุ่นคนนั้นหงุดหงิด "เดินมองทางด้วยดิ!" เขาสวมชุดมียี่ห้อ ชัดเจนว่าเขาร่ำรวย

แดร์ริลสับสน 'เ-ี่ย ทำไมหมอนี่ทำตัวจองหองทั้ง ๆ ที่เป็นคนมาชนฉันเอง?'

วัยรุ่นคนนี้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยข้าง ๆ ชื่อว่าเลสเตอร์ ร็อค เขามาจากตระกูลร่ำรวย

แดร์ริลพึมพำกับตัวเองในขณะที่มองเลสเตอร์ ชัดเจนว่าชายคนนี้มาจากตระกูลร่ำรวยเพราะเสื้อผ้าที่มียี่ห้อของเขา

"มองหาพระแสงอะไร? ขอโทษฉันสิ" เสียงของเลสเตอร์เย็นชาไม่แยแส

แดร์ริลมองเขาด้วยรอยยิ้ม "ทำไมฉันต้องขอโทษ? นายชนฉันเพราะนายมองมือถือเอง"

'นี่เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจริงรึเปล่า? ทำไมหมอนี่ไม่มีมารยาทเอาซะเลย?'

เลสเตอร์โมโห "ว้าว นี่แกไม่ยอมรับผิดเหรอ? แค่ขอโทษตอนฉันบอกให้ทำก็พอ! หยุดตอแ-ลกับฉันได้แล้ว!"

เพื่อนของเลสเตอร์หลายคนเข้าหาพวกเขาแล้วมองแดร์ริลด้วยความไม่เป็นมิตร

"แค่ขอโทษแล้วทุกอย่างจะจบ ทำไมนายต้องเสียพลังงานไปกับการทะเลาะด้วย?"

"นายไม่รู้รึไงว่าเขาเป็นใคร? เขาเป็นนายน้อยเลสเตอร์ผู้โด่งดังในมหา'ลัยของเรา นายกล้าดียังไงไปยั่วเขา?"

นายน้อยเลสเตอร์?

แดร์ริลแทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว

มีตระกูลมากมายเหลือเกินในเมืองตงไห่ แดร์ริลสงสัยจริง ๆ มาเขามาจากตระกูลไหนกัน เขาถึงขนาดแต่งตั้งตัวเองเป็นนายน้อย!