บทที่ 307

"เลสเตอร์ ช่วยหยุดรบกวนเขาที นายทำเพื่อฉันได้ไหม?" ดอร่าผลักแดร์ริลไปอยู่ด้านหลังเธอ

เธอรู้ดีว่าตระกูลของเลสเตอร์มีความเกี่ยวข้องกับมาเฟีย เธอได้ยินว่าพ่อของเลสเตอร์มีนักสู้นับสิบ ๆ แดร์ริลจะต้องทุกข์ทรมานอย่างมากหากเขาไปล่วงเกินเลสเตอร์

ถึงแม้แดร์ริลจะเป็นนักธุรกิจและเจด ผู้จัดการของวินดันกรุ๊ปจะเรียกเขาว่าป๊ะป๊าที่วิลล่าก่อนหน้านี้ แต่เขาไม่มีทางรับผลของการล่วงเกินมาเฟียได้

เลสเตอร์ถอนหายใจแล้วเหล่ตามอง "ฉันจะปล่อยแกไปเพราะดอร่าขอให้ฉันทำ ครั้งหน้าถ้าฉันเห็นแกอีกก็ระวังตัวไว้ก็แล้วกัน"

เพื่อนชายของเขาเดินมาใกล้แดร์ริลแล้วถ่มน้ำลาย

"แกโชคดีไปนะ"

"แกโชคดีที่นายน้อยเลสเตอร์อารมณ์ดีวันนี้ ไม่งั้นแก-ิบหายแน่"

แดร์ริลยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาคิดในใจ 'พวกนายทุกคนคงอยู่ระหว่างทางไปโรงพยาบาลแล้วถ้าไม่ใช่เพราะดอร่า มีศิษย์ของนิกายตำหนักอมตะมากกว่าร้อยดื่มอยู่ข้างบน ฉันสงสัยจริงว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเลสเตอร์ ร็อค เริ่มสู้กับฉันแล้วเหล่าศิษย์รีบลงมา?'

ดอร่าเข้าไปหาเขาแล้วถามด้วยรอยยิ้ม "แดร์ริล คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอ?"

มันน่าทึ่งที่เธอเจอเขาอย่างบังเอิญทุกครั้งที่เธอกลับจากมหาวิทยาลัย

แดร์ริลตอบด้วยรอยยิ้ม "มากินสิ แน่นอนอยู่แล้ว ขอบคุณที่ช่วยฉันออกจากสถานการณ์นี้นะ"

พูดตามตรง เขาคงกระทืบเด็กพวกนี้ไปแล้วถ้าดอร่าไม่ปรากฏตัวออกมา

ดอร่ายักไหล่ "ไม่เป็นไร ฉันรู้จักคุณ และฉันก็คงยืนดูคุณถูกพวกนั้นทุบตีไม่ได้ คุณควรไปได้แล้ว ฉันจะไปทานมื้อค่ำกับเพื่อนของฉันแล้วล่ะ"

เธอหันหลังแล้วเดินไป

แดร์ริลเดินไปที่ห้องน้ำแล้วกลับไปที่ชั้นแรกหลังจากใช้ห้องน้ำเสร็จ

เคลันและศิษย์คนอื่น ๆ ในห้องโถงเลิกดื่มกันแล้วเพราะพวกเขาเริ่มมึน

แดร์ริลกลับไปที่นั่งของเขาแล้วคุยกับเคลันเพิ่มเติมเรื่องตระกูลดิกสันก่อนที่จะเรีบกเก็บเงิน

ศิษย์ร่วม ๆ สองร้อยคนเดินตามหลังแดร์ริลในขณะที่พวกเขาลงไปข้างล่างด้วยท่าทางมีอำนาจและอหังการ

เหล่าพนักงานที่ล็อบบี้ของโรงแรมไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกเมื่อเห็นกลุ่มคนในชุดดำเดินลงบันไดมา!

แดร์ริที่เดินนำกลุ่มกลายเป็นจุดสนใจทันที!

แดร์ริลรู้สึกถึงความกดดันอย่างมากเพราะพวกพนักงานจ้องแต่เขา

'เขาเป็นใครกันน่ะ?'

'เขาหนุ่มมาก เขาเป็นพวกเจ้าพ่อรึเปล่านะ?'

ดอร่าและเพื่อน ๆ ของเธอที่กำลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวใกล้ล็อบบี้หันสายตาไปที่บันได!

'นั่นมัน.. แดร์ริล?'

ดอร่ารู้สึกขาอ่อนทันที!

เพื่อนของเธอวางช้อนส้อมลงแล้วกลั้นหายใจ

เหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจากหน้าผากเลสเตอร์!