บทที่ 312

แดร์ริลหัวเราะ เขาดึงลิลี่เข้ามาในอ้อมแขน

ลิลี่ไม่เคยหวานกับเขาขนาดนี้มาก่อน นี่มันต้านทานไม่ได้เลย

ลิลี่ดิ้นเล็กน้อยและหน้าแดง "ที่รัก หยุดเลยนะ แม่อยู่ข้างนอก"

ถ้าเธอมาเห็นมันจะน่าอึดอัดขนาดไหนนะ แดร์ริลปล่อยเธอไปแล้วลุกขึ้นมาจากเตียง และแต่งตัว

ลิลี่คว้ามือของเขาแล้วกล่าว "ที่รัก วันนี้พวกเราว่าง ออกไปข้างนอกกันเถอะ"

"เยี่ยมเลย!" แดร์ริลตอบทันที

เขารู้สึกถึงความวางใจของภรรยาที่มีต่อเขาที่มากขึ้น

ลิลี่ร่าเริงมาก เธอรีบไปแต่งตัว ในขณะที่เธอกำลังเลือกรองเท้า เธอก็หยิบคำสรรเสริญจากคริสตัลขึ้นมา แต่กลับเก็บมันกลับเมื่อมองมันดูครูหนึ่ง

แดร์ริลงุนงง เขาหัวเราะ "รองเท้าคู่นั้นเหมาะกับคุณมาก ทำไมคุณเก็บมันลงไปล่ะ?"

ท่าทางของลิลี่ดูซับซ้อน เธอกล่าว "ที่รัก ฉันจะไม่ใส่มันหรอก ทำไมนายไม่ซื้อรองเท้าส้นสูงให้ฉันคราวหลังล่ะ ฉันอยากใส่อะไรที่นายซื้อให้ฉัน"

จนถึงตอนนี้ ลิลี่ก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ส่งคำสรรเสริญจากคริสตัลให้เธอ

ในเมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับแดร์ริลขยับใกล้ชิดกันมากขึ้นแล้ว เธอจึงรู้สึกแปลก ๆ ที่จะต้องใส่รองเท้าที่คนอื่นให้เธอมาออกไปข้างนอกกับเขา

หากไม่ใช่เพราะว่ามันมีมูลค่าสูงมาก เธอคงปามันทิ้งไปแล้ว

แดร์ริลชะงัก เขาหยุดหัวเราะไม่ได้เลย "เด็กโง่ คำสรรเสริญจากคริสตัลนั่นเป็นของขวัญจากผมเอง"

ฮ่าฮ่า เธอน่ารักชะมัดเลย เธอคิดว่าคนอื่นส่งรองเท้านี้ให้เธอ รองเท้านี้ราคาเป็นสิบ ๆ ล้านเหรียญ ใครเขาจะให้ของขวัญแบบนี้โดยไม่แจ้งก่อนกันล่ะ?

ลิลี่สะท้านและพูดไม่ออก

อะไรนะ?

คำสรรเสริญจากคริสตัล… เป็นของขวัญจากแดร์ริล?