บทที่ 322

เห็นได้ชัดเจนกับสิ่งที่คิงส์ตันได้กล่าว

แม้ว่าแดร์ริลนั้นจะมีความรู้เกี่ยวกับการประเมินโบราณวัตถุอยู่บ้าง แต่แมตต์คือผู้ประเมินหนึ่งเดียวที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ทุก ๆ คนเห็นด้วยกับคิงส์ตัน

แมตต์นั้นคือผู้ประเมินโบราณวัตถุมืออาชีพ

อาจารย์ ไซมอน โจ มีชื่อเสียงมากในประเทศ เขาคือผู้ประเมินวัถตุโบราณมืออาชีพ ไซมอนนั้นได้ปรากฏอยู่ในนิตยสารโบราณวัตถุบ่อยครั้ง และแมตต์คือลูกศิษย์ของเขา

แมตต์นั้นกล่าวไว้ได้ถูกต้อง ภาพวาดเสือภูเขาคำรามนั่นจะต้องเป็นของแท้

ลิลี่รู้สึกค่อนข้างละอาย เธอดึงแดร์ริลอย่างนุ่มนวลและกล่าว "ที่รัก ระวังคำพูดหน่อย"

ตระกูลยัง เป็นผู้ค้าขายวัตถุโบราณมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองตงไห่ แม้แต่คิงส์ตันยังคิดว่าภาพวาดนั่นเป็นของแท้ แดร์ริลได้สร้างปัญหาให้กับทุกคน

อีวอนนั้นก็ประหม่า "แดร์ริล นายแน่ใจไหมว่าภาพวาดนั่นเป็นของปลอม?"

แดร์ริลยิ้มและอธิบาย "แมตต์พูดถูกถึงภาพวาดของวัตต์ ทอมป์สันจะมีเอกลักษณ์และลักษณะพิเศษ ภาพวาดของเขานั้นทรงพลังและอ่อนโยนจากจิตวิญญาณของศิลปิน ผมก็ต้องยอมรับ ภาพวาดเสมือนชิ้นนี้ก็มีเอกลักษณ์ของเขาอยู่เช่นกัน"

ฝูงชนหัวเราะเยาะ

'เขาก็ยังกล่าวหาว่าภาพวาดนั่นเป็นของปลอมอยู่ ไม่แน่เขาก็แค่ต้องการเรียกร้องความสนใจถึงพูดจาไร้สาระ' แมตต์คิด

ออสตินผู้ขายก็โกรธเคือง เขาอยู่ในวงการโบราณวัตถุมาถึงสามสิบปี และเขาก็ไม่เคยขายโบราณวัตถุปลอมให้กับใคร! เขาเจอกับภาพวาดชิ้นนี้โดยบังเอิญและถนุถนอมมันราวกับสมบัติล้ำค่าของเขา เมื่อแดร์ริลกล่าวหาว่าเป็นของปลอม เขาตะคอก "แกกำลังโกหก! ได้! ไหนบอกมาซิว่าทำไมถึงภาพวาดนั่นเป็นของปลอม ถ้านายให้เหตุผลที่เชื่อถือได้ ฉันจะขอเกษียณออกจากจากธุรกิจโบราณวัตถุ อย่างไรก็ตามถ้านายให้เหตุผลไม่ได้ นายจะต้องก้มโค้งขอขมาฉัน"

ทุก ๆ คนยิ่งสงสัยอยากรู้มากขึ้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"ใช่ มาดูกันซิ ว่าจะเขาแน่แค่ไหน!"

"ฉันว่าเขาไม่รู้อะไรเลย เขาก็แค่พูดจาไร้สาระ"

ลิลี่นั้นตกประหม่าเมื่อรู้ตัวว่าทุก ๆ คนไม่พอใจกับแดร์ริล "คุณออสติน ได้โปรดอย่าโมโห ฉันขออภัยแทนพฤติกรรมของสามีฉัน ฉันขอโทษ ทักษะการประเมินของเขาค่อนข้างจำกัด..."