บทที่ 343

บนเกาะสราญรมย์

วันนี้ บนเกาะนั้นมีชีวิตชีวากว่าที่เคยด้วยแสงสีที่จุดขึ้นและศิษย์ที่เดินตรวจตราเป็นแถว จุกลมปราณของแดร์ริลถูกพระกดจุดไว้ เขาทั้งพูดและขยับไม่ได้เลย เขากลัวเมื่อเขาเห็นว่าพระพาเขามาที่เกาะนี้

นี่ประมุขนิกายรู้เรื่องที่เขาใช้วิชามังกรนพเก้าทะยานฟ้าแล้วรึเปล่า?

หรือประมุขนิกายรู้เรื่องที่เขามีประเด็นกับนายหญิง?

บัดซบ! หัวของเขาวุ่นวายไปหมดเมื่อคิดเรื่องพวกนั้น

พระอุ้มแดร์ริลไปขณะที่หลบเลี่ยงการตรวจตราของศิษย์ไปที่ห้องก่อนที่จะเคาะประตูเบา ๆ

นี่… นี่มัน… ห้องของนายหญิงนิกายไม่ใช่รึไง?

"นายหญิง เขาอยู่ที่นี่แล้วครับ" การประกาศของพระดังออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึกและทรงพลัง

"ฮึ่ม เข้ามา" เสียงนุ่มนวลดังออกมาจากในห้อง

พระแบกแดร์ริลเข้ามาในห้องตามการอนุญาตของเธอแล้วโยนเขาลงบนพื้นก่อนจะออกไป

'ให้ตายเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยวางฉันเบา ๆ หน่อยสิว้อย!' แดร์ริลพึมพำกับตัวเองในขณะที่เจ็บจากการถูกโยน แต่ต่อมา สายตาของเขาพลันบ้าคลั่งเมื่อเงยหน้าขึ้นไป

นายหญิงแหง่นิกาย โมนิก้ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องของเธอซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม ร่างกายอันสง่างามและประณีตของเธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีม่วงพร้อมกับท่าทางสงบบนใบหน้าละเอียดละออของเธอ

เอื้อก

แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย นายหญิงดูน่าหลงไหลกว่าแต่ก่อน