บทที่ 344

'นี่เธอหลงรักเราเหรอ?' เขาตอบเธอด้วยรอยยิ้มแสยะเมื่อคิดได้แบบนั้น "แน่นอน ผมไม่ได้ลืมเรื่องภารกิจที่ท่านมอบให้ผม ผมได้เข้าสถาบันหกวิถีในฐานะนักเรียนและกำลังรอช่วงเวลาที่เหมาะสมอยู่"

ให้ตาย คิดว่าการขโมยอะไรสักอย่างจากครูใหญ่มันง่ายนักรึไง? เขาไม่สามารถพบกับประมุขนิกายได้ด้วยซ้ำแม้ว่าเขาจะอยู่ในเกาะเดียวกัน!

โมนิก้ายิ้ม "หวังว่าฉันจะได้ยินข่าวดีจากนายเร็ว ๆ นี้นะ"

แดร์ริลพยักหน้าอย่างรอบคอบก่อนจะทำหน้าขมขื่น "นายหญิงครับ นี่ไม่ใช่ภารกิจง่าย ๆ เลย ท่านรู้ไหมว่าผมแอบเข้าไปให้ห้องของครูใหญ่โดยไม่ได้อะไรกลับมากี่ครั้ง? ครั้งล่าสุดที่ผมทำ ผมถูกพบเข้าโดยยามรักษาความปลอดภัยแล้วเกือบถูกทุบตีจนตาย! ผมยังมีแผลอยู่เลย"

'เรานี่มันฉลาดกับเรื่องแบบนี้ชะมัด เธอต้องหลงกลแน่'

อย่างที่คาด ใบหน้าของโมนิก้ากลายเป็นตื่นตระหนกและเป็นห่วง เธอเดินมาหาเขาโดยไม่รู้ตัว "นายเจ็บเหรอ? ตรงไหน? ให้ฉันดูหน่อย"

โมนิก้าไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเธอถึงเป็นห่วงแดร์ริลนัก

เมื่อโมนิก้าเข้าใกล้เขา กลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ก็แรงขึ้นเช่นเดียวกับความกล้าของเขา เขากอดเธอด้วยแขนของเขาแล้วเกี้ยวพาราสี "นายหญิง ผมไม่ได้เจ็บหรอก ผมแค่ไม่ได้เจอคุณมานาน ผมคิดถึงท่าน"

ในตอนนั้น แดร์ริลมั่นใจว่าโมนิก้าชอบเขา ดังนั้นเธอไม่น่าจะโกรธเขาแน่ โมนิก้าร้องออกมาเบา ๆ ใบหน้าละเอียดละออของเธอเต็มไปด้วยความอับอาย เธอต้องการสวนกลับ แต่เสน่ห์ดึงดูดของแดร์ริลและสัมผัสบุรุษของเขาทำให้เธอขาอ่อน

"แดร์ริล นาย..." โมนิก้าอายและโกรธ แต่เธอไม่ได้ซัดเขากลับไป

แดร์ริลไม่ปล่อยเธอ เขาพลันโน้มเข้าไปจูบเธอ

ในฐานะนายหญิงแห่งนิกาย ไม่มีชายใดที่กล้าหาญพอจะทำแบบนี้กับเธอ หลังจากเกิดเรื่องกับแดร์ริลในคืนนั้น เธอก็คิดถึงเขามาก เธอรู้สึกตกหลุมรักอีกครั้งจากจูบของเขา

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะก็ดังมาจากด้านนอก

"ฮ่าฮ่า! ดาร์ลิ้ง โอ้ดาร์ลิ้ง!"