บทที่ 349

ประมุขนิกายขมวดคิ้วในขณะที่จ้องมองคัมภีร์อย่างใกล้ชิดเพื่อพยายามหาข้อแตกต่างระหว่างทั้งสามเล่มแล้วกล่าว "เล่มนี้ถูกส่งมาให้ฉันจากนิกายตำหนักอมตะ มันมีอะไรผิดปกติรึ?"

นอกจากสี พวกมันก็ดูเหมือนกันหมดนี่นา

แดร์ริลยิ้ม "โปรดวางใจให้ผมได้ดูเล่มสีเหลืองได้ไหมครับ?"

ในขณะเดียวกัน ประมุขนิกายก็ส่งคัมภีร์เล่มนั้นให้เขาอย่างกังขา

หลังจากรับมันมา แดร์ริลก็จับปกของมันและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง เขาต้องยอมรับว่างานเลียนแบบนี้คุณภาพยอดเยี่ยม ยังไงก็ตาม กระดาษที่ใช้นั้นมันใหม่

แดร์ริลรู้สึกว่ามันมีรอยนูนใต้หน้าปกของมันเมื่อเขาพลิกมันไปมา

'มันมีอะไรซ่อนอยู่ในนี้' เขาคิด

ทันใดนั้น เขาก็ฉีกคัมภีร์ออกมา!

แควก!

ทุกคนในโถงจ้องอย่างไม่เชื่อสายตาพร้อมกับกลั้นหายใจจากการมองเขา!

'อะไร!? นี่เขา… เขาฉีกคัมภีร์!?'

พยัคฆ์ขาวทนไม่ได้อีกต่อไป เขากระโจนขึ้นมาแล้วจ้องแดร์ริล "ผู้อาวุโส ท่านกล้าดียังไง!?"

ในขณะเดียวกัน หงส์เพลิงเองก็ตวาดเพิ่มเข้าไป "กล้าดียังไงฉีกคัมภีร์!? ไม่อยากมีชีวิติอยู่แล้วใช่ไหม?"

คัมภีร์มหาปริศนานั้นเป็นความฝันของผู้บ่มเพาะทุกคน และแดร์ริลก็เพิ่งฉีกมันขาดไป

ใบหน้าของประมุขนิกายมืดมนลง เขาเริ่มมีโทสะ เขาระอากับความหยาบคายที่แดร์ริลแสดงต่อเขาเต็มที แดร์ริลกล้าดียังไงทำลายคัมภีร์ต่อหน้าเขาและทุกคน!? เขามันไม่สมควรมีเมตตา!

ประมุขนิกายรวบรวมปราณจากในตันเถียนของเขาด้วยความโกรธ อาณาเขตพลังงานน่าสะพรึงกลัวถูกปลดปล่อยออกมา

ยังไงก็ตาม แดร์ริลไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด เขาหยิบแผ่นสีดำออกมาหลังจากฉีกหน้าปกออก

เครื่องดักฟัง!?