บทที่ 350

ให้ตายสิ!

แดร์ริลถอนหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความโล่งอก ให้ตาย เขากลัวเก้อเลยนะเนี่ย!

ในขณะเดียวกัน ประมุขนิกายได้นำบางสิ่งออกมา

แดร์ริลตกใจเมื่อเห็นมัน มันเป็นเกราะอ่อนสีขาวที่มีการออกแบบอย่างงดงามและเปล่งประกายภายใต้แสงไฟ

มันสวยมาก! นี่มันผลงานศิลปะชัด ๆ

แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะถาม "ท่านประมุขนิกาย นี่คือ?"

ประมุขนิกายยิ้มแล้วอธิบาย "มันถูกเรียกว่าเกราะไหมสวรรค์ มันถูกสร้างขึ้นจากหนึ่งในศิษย์ของเราเมื่อห้าร้อยปีที่แล้ว เกราะตัวนี้สร้างจากผ้าไหมและโลหะผสานเข้าด้วยกัน มันจะปกป้องผู้สวมใส่จากอาวุธเกือบทั้งหมดและจะช่วยชีวิตผู้สวมใส่ในช่วงเวลาสำคัญได้แน่"

ประมุขนิกายส่งเกราะไหมสวรรค์ให้แดร์ริลแล้วกล่าว "รับมันไว้สิ"

แดร์ริลรับของขวัญมาด้วยความกระตือรือร้นอย่างมากและสวมมันทันที ชุดเกราะติดอยู่กับเขาเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง เขาขอบคุณประมุขนิกายด้วยความตื่นเต้น "ขอบคุณครับ ท่านประมุขนิกาย"

เขามอบเม็ดยาสองเม็ดให้ไป และได้รับเกราะล้ำค่ากลับมา! เขากลั่นยาเพิ่มคราวหลังได้ แต่เกราะนี้ไม่เหมือนใคร! มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยอดเยี่ยม! ฮ่าฮ่า!

ประมุขนิกายพยักหน้า "จงทำสิ่งที่ดีให้นิกายจ้าวสวรรค์ของเราในอนาคต อย่าทำให้ฉันผิดหวัง" เขากล่าวต่อด้วยรอยยิ้มสุขุม "เอาล่ะ มันดึกแล้ว ไปพักผ่อนเสีย เธอต้องกลับเมือง ตงไห่ วันพรุ่งนี้ อย่าได้ลืมภารกิจของเธอล่ะ"

"ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ ท่านประมุขนิกาย" แดร์ริลตอบ

เขาตื่นเต้นมากตลอดทางที่กลับห้องและทนแทบไม่ไหวในการทดสอบชุดเกราะด้วยการใช้มีดแทงตัวเขาเอง!

ห้องของแดร์ริลไม่ไกลจากห้องของโมนิก้านัก ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านประตูห้องของเธอ ร่างของเขาสั่นไหวจนเขาต้องหยุดเดิน

"แดร์ริล… แดร์ริล..."

ประตูห้องของโมนิก้าแง้มไว้เล็กน้อยในขณะที่เสียงเบา ๆ และหวานเยิ้มเรียกขานเขาจากข้างใน

"นั่นเสียงนายหญิง! ทำไมเธอรู้ว่าเป็นฉันล่ะ?" แดร์ริลพึมพำกับตัวเองพร้อมกับดันประตูเปิดแล้วเดินเข้าไปในห้องเธอ