บทที่ 351

เช้าวันต่อมา แดร์ริลนอนอยู่ใต้ผ้าห่มที่มีกลิ่นหอมพร้อมกับโมนิก้าในอ้อมแขน ไม่ว่าชายใดก็ล้วนต้องอิจฉาหากได้เห็นพบนี้

เมื่อคืน โมนิก้าเมามาก และเธอไม่ยอมให้เขาออกไป ดังนั้นแดร์ริลจึงไม่มีทางเลือกนอกจากอยู่กับเธอในคืนนี้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเมื่อคืนเพราะโมนิก้าเมามากและแดร์ริลก็เพลียมากเช่นกัน เขาเพียงแค่กอดเธอจนนอนหลับไป

ติ๊ง!

ทันใดนั้น เสียงมือถืออันดังสนั่นก็ปลุกแดร์ริลออกมาจากฝันหวาน

'เวรเอ๊ย ใครมันโทรมาในเวลาแบบนี้เนี่ย!?' เขาสงสัย

แดร์ริลเปิดตาออกมาอย่างเบลอ ๆ แล้วมองผู้ที่โทรเข้ามา ในทันใดนั้น เขาก็ต้องขมวดคิ้ว

"ให้ตาย เบอร์คนที่โทรมาลงท้ายด้วยเลขหก หกตัว ใครก็ตามที่โทรมาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่" เขาพึมพำก่อนจะรับสาย

ทันใดนั้น แดร์ริลก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยมาจากปลายสาย

"แดร์ริล หลานอยู่ที่ไหน?" เสียงนั้นกล่าว

มันเป็นลุงของเขา เดรก ดาร์บี้ ผู้นำตระกูลดาร์บี้

ใบหน้าของแดร์ริลมืดลง ในฉับพลันเขาก็ตื่นเต็มที่ทันที

ไม่นานก่อนหน้า พ่อของเขาถูกจับและถูกพวกเขาลงโทษอย่างทารุณ เขาไม่มีทางลืมภาพเหตุการณ์นองเลือดที่เขาเห็นได้ แดร์ริลได้ตัดสัมพันธ์ทุกอย่างกับตระกูลดาร์บี้มาตั้งแต่นั้น แต่เดรกกลับโทรมาอย่างกะทันหัน? เขาต้องการอะไร?

แดร์ริลกำหมัดแน่น ในหัวของเขานึกถึงภาพที่พวกเขาลงโทษพ่อของเขา ในขณะเดียวกัน โมนิก้าก็ครางออกมาเบา ๆ ข้าง ๆ เขา เธอตื่นจากสายนั้น

เธอกอดแดร์ริลแล้วซุกหน้าของเธอเข้าที่แผงอกของเขา "ใครโทรมาหานายในเวลาแบบนี้น่ะ?"

ถึงแม้เธอจะเมามากเมื่อคืน แต่เธอก็ยังมีสติพอจะรู้ว่าเธอทำอะไร และเธอก็รู้ว่าเธอขอให้แดร์ริลอยู่กับเธอ ในตอนนี้ โมนิก้ารู้สึกอับอายและสับสนไม่น้อยทีเดียว