บทที่ 355

แดร์ริลเกือบจะหลุดหัวเราะ เขาไม่ได้คิดมากกับการบริจาคไขสันหลังของเขา แต่คำพูดของปู่เขามันชวนให้ใจสลายเกินไป เขาให้แดร์ริลเป็นคนบริจาคเพียงเพราะมันเป็นอันตรายต่อร่างกาย? เขาไม่ได้ต้องการให้ฟลอเรียนได้รับอันตราย แต่หากเป็นแดร์ริล ก็ไม่เป็นไร?

"เป็นตัวเลือกที่ดีครับ คุณปู่ ให้แดร์ริลทำมันเลย" ใครบางคนร้องออกมาจากกลุ่มคน

ทันใดนั้น ทุกคนก็พยักหน้าพร้อมกัน

"ใช่เลย สารเลวแบบมันติดหนี้ตระกูลเราอยู่ มันต้องเป็นเขา!"

"นี่เป็นโอกาสให้แกชดใช้ให้ตระกูลแล้ว"

เมื่อได้ยินแบบนั้น แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะต้องหัวเราะ

'ฮ่าฮ่า! งั้นนี่ก็คือพวกที่ฉันเรียกว่าครอบครัว! ฉันเห็นตัวตนจริง ๆ ของพวกแกมานานแล้ว!' เขาคิด

ในขณะเดียวกัน ยูมิก็เดินออกมาจากกลุ่มคนแล้วตวาดใส่แดร์ริล "แดร์ริล ไม่ต้องเศร้าไปหรอก มันเป็นเกียรติแล้วที่แกเป็นผู้บริจาค มันเป็นโอกาสในการไถ่บาปของแก ดังนั้นแกควรจะรู้สึกขอบคุณไม่ใช่เหรอ?"

'ไถ่บาป? ถ้ามันเป็นเรื่องจริงน่ะนะ!' แดร์ริลคิด

แดร์ริลสูดหายใจเข้าไปเต็มปิดแล้วหัวเราะ "ยูมิ หล่อนไม่ต้องมาบังคับให้ฉันยอม ฉันจะบริจาคอยู่แล้ว มันไม่มีปัญหาอะไร"

เขาหยุดกะทันหันก่อนจะมองไปรอบ ๆ เขาด้วยสายตามืดมน "แต่ ให้ฉันบอกหล่อนหน่อยแล้วกัน ที่ฉันยอมเป็นผู้บริจาคก็เพราะฉันทำเพื่อปู่ ไม่ใช่เพราะฉันติดหนี้ตระกูล วันก่อนฉันเกือบเสียพ่อไป และตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ตัดสัมพันธ์กับตระกูลดาร์บี้แล้ว เพราะฉะนั้นอย่าได้กล้าพูดเรื่องการไถ่บาปหรืออะไรพวกนั้นออกมา ฉันไม่ได้ติดหนี้ตระกูลดาร์บี้!"

คำพูดของแดร์ริลสะท้อนกังวาลอย่างชัดเจนไปทั่ววอร์ด ทั้งพื้นที่เงียบกริบไปชั่วขณะก่อนที่ยูมิจะเย้ยออกมา "แดร์ริล อย่าคิดจะเล่นแง่อีกรอบนะ แกหมายความว่ายังไงไม่ได้ติดหนี้ตระกูล? แล้วแกจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง!?"

ยูมิชี้ไปที่ท้องของรีเบคก้า รีเบคก้าอับอายมาก เธอก้มหน้าลงด้วยความอับอายและตัวสั่น

แดร์ริลเหลือบมองไปที่เธอแล้วประกาศออกมาอย่างมั่นคง "ฉันต้องย้ำให้พวกแกฟังอีกกี่ครั้ง!? ฉันเป็นผู้บริจาคได้ แต่ในท้องของเธอนั่นไม่ได้เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่ได้ทำ!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น กลุ่มคนก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้ พวกเขามองแดร์ริลด้วยความดูหมิ่น

'งั้น มันก็กล้าพอจะทำ แต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับสินะ?' ทุกคนคิด

"เอาล่ะ เอาล่ะ หยุดทะเลาะกัน!" นายท่านชราแห่งดาร์บี้ขัด "แดร์ริล ฉันป่วยมาก หากไม่มีไขสันหลัง ฉันอาจไม่รอด ฉันรู้ว่ามันจะสร้างความเสียหายร้ายแรงให้ร่างกาย แต่ฟลอเรียนทำมันไม่ได้ เพราะเขาต้องดูแลธุรกิจตระกูล ดังนั้น ฉันจึงต้องการให้แกบริจาค" เขาหยุดไปชั่วขณะก่อนจะกล่าวต่อ "ถ้าแกเป็นผู้บริจาค เราจะเริ่มใหม่ ลบและลืมสิ่งที่แกทำไปในอดีต แกคิดว่ายังไง?"

"ไปไกล ๆ ส้น-ีน!" ใครบางคนตะโกนที่ประตู แล้วมันก็ถูกถีบออกอย่างฉับพลัน