บทที่ 356

"นี่เป็นเรื่องของตระกูลเรา นายไม่มีสิทธิ์พูด"

'ไอ้เ-ี้ย!' แด๊กซ์คิด

แด๊กซ์โมโหมาก เขาจ้องฟลอเรียนแล้วคว้าเสื้อของเขาโดยไม่พูดสักคำ

เปรี้ยง!

โดยไร้ซึ่งคำเตือน แด๊กซ์ฟาดใบหน้าของฟลอเรียนเสียงดังและชัดเจน แรงตบนั้นแรงมากจนใบหน้าของฟลอเรียนบวมทันที

ทันใดนั้น ทั้งวอร์ดก็เงียบกริบทันที ทุกคนทั้งกลัวและโกรธ แต่ไม่มีใครกล้าขยับ

ฟลอเรียนโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เขามองแด๊กซ์ด้วยความตกใจและหวาดกลัว "แก… แก..."

'เวรเอ๊ย! เขาเป็นนายน้อยของตระกูลดาร์บี้ ช่างเป็นการอัปยศที่เขาถูกแด๊กซ์ตบต่อหน้าทุกคน! ตระกูลใหญ่มากมายเองก็มองดูพวกเขาอยู่ข้างนอกวอร์ด นี่มันน่าตกใจจริง ๆ !' เขาคิด

"แกคือฟลอเรียนใช่ไหม? ให้ฉันบอกแกให้นะ ตระกูลดาร์บี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน และฉันก็ไม่สนใจเรื่องของพวกแก แต่เบิกหูของแกแล้วตั้งใจฟังฉันให้ดี ถ้ามีอะไรที่ต้องทำกับแดร์ริล มันต้องผ่านศพฉันไปก่อน! ฉันจะฆ่าทุกคนที่กล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเส้นผม!" เสียงของแด๊กซ์ทั้งเรียบนิ่งและเย็นยะเยือก

เคร้ง!

เขาพลิกข้อมือ แล้วขวานก็พลันปรากฏในมือของเขา เขาเหวี่ยงมันอย่างแรงแล้วปามันใส่กำแพง

เปรี้ยง!

ทั้งวอร์ดสั่นเล็กน้อยเพราะกำแพงถูกกระแทก

ทั้งโรงพยาบาลเงียบเป็นป่าช้า

ฟลอเรียนที่มีใบหน้าปูดบวม เดินถอยหลังไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว และร่างของเขาก็ชนกับประตู เขาอยากจะสู้ แต่เขาไม่กล้า

ฟลอเรียนได้บ่มเพาะมาก่อนหน้านี้ และกลายเป็นปรมาจารย์ขั้นห้า ซึ่งทรงพลังไม่น้อย ยังไงก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับแด๊กซ์ เขาก็ไม่มีความกล้าแม้แต่จะปกป้องตัวเอง