บทที่ 360

ในขณะเดียวกัน นายท่านชราแห่งดาร์บี้ก็สูดหายใจลึก ๆ แล้วกล่าว "ผู้อำนวยการซัลลิแวน การผ่าตัดจะเริ่มพรุ่งนี้ใช่ไหม? ผมจะพักผ่อนแล้วตอนนี้"

สิ่งที่เขาคิดได้มีเพียงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ดวงตาของเขามืดลงด้วยความโกรธ ดังนั้นเขาจึงต้องการพักผ่อน

เชลลียิ้มแล้วพยักหน้า "ใช่แล้ว การผ่าตัดจะเริ่มพรุ่งนี้ โปรดลดเสียงลงเมื่อนายท่านชราแห่งดาร์บี้กำลังหลับด้วย เขาต้องการการพักผ่อนให้มาก ก่อนจะถึงการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้"

ด้วยเหตุนั้น เชลลีก็ออกจากวอร์ดไป

หลังจากเธอออกไป ยูมิก็เดินออกมาแล้วกล่าว "ทำไมพวกเธอไม่กลับไปแล้วพักสักหน่อยล่ะ? ฉันจะอยู่ที่นี่กับฟลอเรียนคอยดูแลคุณปู่เอง"

ทุกคนอยู่ที่นี่มาตลอดตั้งแต่เมื่อคืน ไม่มีใครได้พักเลย

เดรกเองก็เพลีย เขาถาม "พวกเธอสองคนจะอยู่เหรอ?"

"ค่ะคุณพ่อ พวกเราไม่เป็นไรค่ะ" ยูมิยิ้ม "ฟลอเรียนกับหนูจะดูแลคุณปู่เองค่ะ กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะนะคะ"

"ก็ได้ ก็ได้" เดรกสบายใจที่ลูกชายของเขาโชคดีพอที่จะมีภรรยาที่เข้าอกเข้าใจ

เมื่อฟลอเรียนและยูมิยืนกรานจะอยู่ดูแลนายท่านชราแห่งดาร์บี้ เดรกและสมาชิกตระกูลที่เหลือจึงกลับบ้านไปพักผ่อน ไม่นานหลังจากนั้น เขาและสมาชิกตระกูลที่เหลือก็ไปจากโรงพยาบาล เหลือไว้เพียงฟลอเรียนและยูมิตามลำพัง

"ตามฉันมา" ยูมิดึงฟลอเรียนไปที่มุมตึกชั้นสอง

"ยูมิ ทำไมคุณถึงยืนกรานจะดูแลคุณปู่ล่ะ?" ฟลอเรียนบ่น "ผมยังต้องผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ และผมต้องการพักนะ"

"พัก? สิ่งที่คุณคิดได้มีแค่พักเหรอ?" ยูมิเตะเขาอย่างแรงแล้วกล่าวอย่างเย็นชา "ทำไมฉันถึงแต่งงานกับขยะแบบคุณกันนะ? คุณไม่ได้แค่จู่โจมน้องสะใภ้ตัวเอง ตอนนี้คุณยังจะบริจาคไขกระดูกอีกงั้นเหรอ? ไม่รู้รึไงว่าผลข้างเคียงมันเป็นยังไง? ไม่ต้องคิดจะกลายเป็นผู้บ่มเพราะะดับสูงเลย เพราะต่อให้คุณบ่มเพาะทั้งวันทั้งคืน คุณก็จะติดอยู่แค่ระดับปรมาจารย์อาวุโสเท่านั้นแหละ"

เธอพูดถูก การบริจาคไขสันหลังเหมือนการมอบกึ่งกลางร่างกายให้ มันจะทำให้เส้นทางในการบ่มเพาะของเขายากมากกว่าคนอื่น

"แล้วผมจะทำยังไงได้?" ฟลอเรียนพึมพำ "ไอ้โง่แดร์ริลนั่นหนีไปแล้ว และมีเพียงผมที่มีไขสันหลังตรงกัน"

"คุณมันขยะจริง ๆ !" ยูมิจ้องเขา "ฉันมีความคิดที่จะสามารถทำให้คุณจะรอดจากการบริจาคไขสันหลังแล้ว"