บทที่ 361

ฟลอเรียนกำหมัดแน่น

'ผมขอโทษนะ คุณปู่ ผมไม่อยากจะบริจาคไขสันหลังจริง ๆ และผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากผมต้องบริจาคไขสันหลังตอนนี้ แล้วผมจะนำตระกูลของเราในอนาคตได้ยังไง?' ฟลอเรียนคิด

"คุณปู่ครับ คุณปู่?" เขาพึมพำเบา ๆ

นายท่านชราแห่งดาร์บี้ไม่ตอบสนอง เขาต้องหลับไปแล้วแน่

เมื่อไม่มีการตอบสนองใด ฟลอเรียนก็ทั้งตื่นเต้นและกระวนกระวาย หลังจากล็อกประตูจากด้านในแล้ว เขาก็เดินไปข้างเตียง

ยูมิสูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตูเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครเดินผ่านมา ฟลอเรียนหยิบหมอนขึ้นมาแล้วกดลงที่ใบหน้าของนายท่านชราแห่งดาร์บี้

"ฮึก..." นายท่านชราแห่งดาร์บี้ตื่นขึ้นมากะทันหัน

ยังไงก็ตาม ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีพลังจะต่อต้าน ฟลอเรียนกดหมอนกับหน้าของเขาแรงกว่าเดิม เขาปล่อยให้นายท่านชราแห่งดาร์บี้ดิ้นรนตาไม่กะพริบ ไม่นานนัก นายท่านชราแห่งดาร์บี้ก็หยุดดิ้น ขาของเขายืดลง

ฟลอเรียนเหงื่อชุ่มในตอนที่เขานำหมอนออก เมื่อมองเห็นคุณปู่ที่ตาปิดสนิท เขาก็หวาดกลัว

"ยูมิ เรา… เรา… เราจะทำยังไงกันต่อ?" ฟลอเรียนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ หอบหายใจอย่างหนัก

ยูมิเดินเข้ามาเพื่อดูให้แน่ใจว่านายท่านชราแห่งดาร์บี้ตายแล้ว เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้ววางหมอนลงที่เดิม หลังจากนั้น เธอก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วโทรหาเดรก

ไม่นานนัก เดรกก็รับสาย