บทที่ 366

'แ-่ง เอ๊ย! ฉันถูกจับมาโดยนิกายจ้าวสวรรค์จากตำหนักของเธอในวันก่อน ดูเหมือนเธอจะยังโกรธฉันอยู่' แดร์ริลคิด

"คุณนิวแมน ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ มันคือเรื่องของความเป็นความตาย" เขาวิงวอน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รู้จักสนิทสนมกับเซอร์ซี เขาก็รู้ว่าเธอนั้นมีจิตใจดีภายใต้ใบหน้าอันเย็นชาของเธอ ถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้น เธอคงไม่มาขอขอภัยเขาจากเหตุการณ์ขโมยโทรศัพท์มือถือ

"เรื่องของความเป็นความตาย?" เซอร์ซีตอบ

ในระหว่างนั้น เอเวอลินยิ้มเยาะคิดว่าแดร์ริลนั้นน่าสงสัย "โอ้ เลิกเสแสร้งสักที! ฉันรู้นะว่าแกกำลังตีซี้กับเซอร์ซี ใช่ไหมล่ะ? แกอย่ากล้าที่จะฝันถึงเรื่องนั้น ไอ้ขยะ! ไสหัวไปอย่ามาทำให้พวกเราเสียอารมณ์!"

เอเวลินรู้สึกดีขึ้นหลังจากได้ตบหน้าเขา แต่เธอก็ยังเหม็นขี้หน้าเขา

แดร์ริลไม่ได้ตอบโต้อะไร และเอาแต่มองไปที่เซอร์ซีด้วยความจริงใจ

กำลังเห็นว่าแดร์ริลเอาแต่ยืนมองอยู่อย่างงั้น เอเวอลินเลยกล่าว "ทำไมแกยังอยู่ที่นี่? แกไม่ละอายใจบ้างรึยังไง? รอยตบนั่นยังไม่พอสำหรับแกใช่ไหม?" เธอเดินมุ่งหน้ามาหาเขาและเตรียมตัวจะตบเขาอีกครั้ง

คุณผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็มองไปที่หน้าโง่ ๆ ของแดร์ริลและขำขับกันอยู่ในใจ แดร์ริลดูทึ่ม เฉิ่ม และไร้น้ำยา เซอร์ซีไปตกหลุมรักเขาได้ยังไง? ตลอดเวลาที่ผ่านมา?

"เอเวอลิน" เซอร์ซีเรียก ขณะที่เธอมองแดร์ริลด้วยความกังวลใจ "มันคือเรื่องอะไร?"

เธอไม่ต้องการที่จะพูดคุยกับเขา แต่เธอก็ทนเห็นสีหน้าวิตกกังวลของเขาไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาตกประหม่า

แดร์ริลเขยิบเข้ามา"คุณนิวแมน ผมอยากจะรู้ว่าตระกูลของคุณยังเก็บดวงใจแห่งมหาสมุทรไว้อยู่ไหม ที่ตระกูลของคุณชนะการประมูลมาจากโรงประมูลของโรเจอร์เมื่อสิบปีก่อน?"

'ดวงใจแห่งมหาสมุทร' เธอครุ่นคิด

เมื่อได้ยิน คุณผู้หญิงทั้งหลายถึงกับสะดุ้ง และหันไปมองที่คอของเซอร์ซีอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แน่นอนอยู่แล้ว ที่ว่าตระกูลนิวแมนได้ซื้อดวงใจแห่งมหาสมุทรมาจากโรงประมูลของโรเจอร์ ดวงใจแห่งมหาสมุทรไม่ได้เป็นแค่เพียงโอสถมหัศจรรย์ แต่มันยังมีรูปลักษณ์ที่พิเศษ เธอสวมมันเป็นสร้อยคอมาตั้งแต่เด็ก เธอรักและถนุถนอมมันเป็นอย่างดี

'ไอ้หมอนี้มันช่างกล้า เขาถึงขนาดมาถามหาของรักของเซอร์ซี!' เพื่อน ๆ ของเซอร์ซีคิด

เซอร์ซีโกรธเลือดขึ้นหน้าในทันที เขาได้สัญญาไว้ว่าจะปรุงโอสถให้กับเอเวอลินและเขาก็หนีหายไป ผ่านไปแล้วสองวันเธอก็ไม่เคยได้ยินข่าวเขาอีก แต่มาวันนี้เขาตัดสินใจจะโผล่หัวออกมา เพราะเขาต้องการขอให้ช่วย

เซอร์ซียังคงสุขุมและกล่าวอย่างเย็นชา "ใช่ ดวงใจแห่งมหาสมุทรคือสร้อยที่ฉันกำลังสวมมันอยู่ในตอนนี้"

'นี่มันคือสัญญาณที่ดี!' แดร์ริลคิด

หน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความชื่นใจและตื่นเต้น เขารู้สึกราวกับได้ยกภูเขาออกไปจากอกของเขา หลังจากได้มองดูใกล้ ๆ ไปบนคอของเธอ เขาเห็น สร้อยคอทองคำขาวกับอัญมณีสีน้ำเงินห้อยอยู่ ผิวสัมผัสของมันละเอียดอ่อนและเปล่งประกาย จนสามารถรู้สึกได้แม้อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ไม่ใช่แค่เพียงเท่านั้นเขายังได้กลิ่นแสนวิเศษที่ยังคงอบอวลหลงเหลืออยู่