บทที่ 37

"ผมกลับมาแล้ว" แดร์ริลกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าขฯะที่เดินเข้ามาหาลิลี่

ลิลี่พยักหน้าและจ้องมอง Audi R8 ที่จอดอยู่ด้านนอก

เมื่อเห็นลิลี่สงสัย แดร์ริลจึงยิ้มออกมาแล้วกล่าว "นี่คือรถที่ผมหาให้เจ้านายของผม ผมเพิ่งได้มันวันนี้ ดังนั้นเขาจึงให้ผมขับมันก่อน"

ลิลี่เข้าใจ แต่ภายในใจของเธอนั้นกลับสงสัยในตัวเขา เจ้านายแบบไหนกันจะใจกว้างถึงขนาดให้พนักงานของเขาขับรถใหม่ของตัวเอง?

ในเวลาเดียวกัน ซาแมนธาเพิ่งจะตั้งสติจากความตะลึงได้ก็หัวเราะออกมาไม่หยุด "แท้จริงแล้วรถที่แกขับมาก็เป็นรถคนอื่นนี่เองสินะ ฉันก็นึกว่าคนไร้ประโยชน์แบบแกจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่เสียอีก"

แดร์ริลยิ้ม แต่เขาไม่ได้สนใจที่เธอกล่าวเลย

ซาแมนธาโกรธมากกว่าเดิม เธอหันไปหาลิลี่แล้วกล่าว "หนูน้อยลิลี่ แม่ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมแกยังลังเลอยู่อีก ไม่ใช่ว่าชาร์ลที่ฉันแนะนำแกไปเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเหรอ? แกควรจะรีบหย่ากับคนไร้ค่านี่ทันที ยิ่งแม่เห็นมัน แม่ก็ยิ่งอารมณ์เสีย"

"แม่" ลิลี่กัดริมฝีปากแน่น เธอส่ายหัวและกล่าว "แม่ไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่งธุระของหนู อย่างน้อยเขาก็มีงานแล้ว หนู… หนูหวังจะให้โอกาสเขา เขามีงานแล้ว เขาเปลี่ยนไปแล้ว"

ซาแมนธาโกรธหัวแทบระเบิด เธอพูดอะไรไม่ออก เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรกับลูกสาวเธอ

เธอจ้องเขม็งไปที่แดร์ริลก่อนจะกลับเข้าไปให้ห้อง

แดร์ริลแสยะยิ้ม และกล่าวขณะมองที่ลิลี่ "คุณจะไม่หย่ากับผมตอนนี้จริง ๆ เหรอ?"

ลิลี่ตอบอย่างสุขุม "อย่าเพิ่งรีบฉลอง ฉันจะคอยดูนายต่อไป"

แดร์ริลหยักหน้าและไม่ได้ตอบอะไรออกมา

เขาเคารพความต้องการของลิลี่ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตลอดสามปีที่เขาแต่งเข้ามาในครอบครัวนี้ ลิลี่ต้องกดดันมากก็เพราะเขา

"ผมเพลียมากแล้ว ผมขอไปพักก่อนนะ" บรรยากาศตอนนี้เริ่มจะแปลก ๆ แดร์ริลจึงเดินเข้าห้องไปหลังจากกล่าวจบ

ลิลี่ไม่ได้เดินตามเข้าไป เธอนั่งลงบนโซฟา จมลึกลงไปในห้วงแห่งความคิดของตัวเอง

ในตอนนั้นเอง หัวใจของลิลี่พลันรู้สึกสับสน

การตัดสินใจของเธอก่อนหน้านี้มันถูกหรือผิดกันนะ?

เธอมอบโอกาสให้เขา เพื่อที่เขาจะได้มอบอนาคตที่สดใสให้เธอในอนาคตเหรอ?

ในเวลาเดียวกัน ด้านซาแมนธา เธอกำลังเครียด โกรธ และพูดอะไรไม่ออกเพราะความดื้อรั้นของลูกสาวเธอ

เธอตวาดออกมาดังลั่น "ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้คนไร้ประโยชน์นั่นเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอีกต่อไป" เธอหยิบมือถือออกมา และโทรออกไป

และเบอร์ที่เธอติดต่อไปก็คือชาร์ล

เมื่อสายถูกรับ ชาร์ลก็ตอบกลับมาด้วยความสุภาพ ทว่ามีร่องรอยของความลังเลอยู่เช่นกัน "คุณน้าซาแมนธา ทุกอย่างโอเคไหมครับ?"