บทที่ 371

ใช่ แม่ชีแห่งโชคชะตาคืออาจารย์ของเมแกน อันที่จริง คืออาจารย์คนที่สองของเธอ

ห้าปีที่แล้ว เมแกนเข้าร่วมสำนักง้อไบ๊ ในฐานะศิษย์รุ่นพี่หน้าใหม่ของสำนักง้อไบ๊ เมแกนแรกเริ่มเธอมีอาจารย์เป็นประมุขนิกาย

อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีก่อน ประมุขนิกายปลีกวิเวกเพื่อฝึกฝนวิชาบ่มเพาะและไม่มีเวลาฝึกฝนให้กับลูกศิษย์

แม่ชีแห่งโชคชะตาเลยกลายเป็นอาจารย์คนเดียวของเธอ สอนเธอเกี่ยวกับการบ่มเพาะ ดั่งนั้นเมแกนจึงมีความเคารพอย่างสูงให้กับแม่ชีแห่งโชคชะตาและปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นอาจารย์แท้ ๆ ของเธอ

เมื่อแดร์ริลได้ยินไม่ค่อยชัดจากคลื่นแทรก เขาคิดว่าได้ยินผิดไป “เธอบอกว่าอาจารย์ของเธอเป็นใคร?” เขาหน้านิ่ว

เมแกนสัมผัสไม่ได้ถึงความเกลียดชังในน้ำเสียงของเขา “อาจารย์ของฉันคือ แม่ชีแห่งโชคชะตา หนึ่งในผู้อาวุโสแห่งสำนักง้อไบ๊” เธอกระซิบ “เธอเพิ่งจะได้มาประจำที่เมืองต่งไห่ได้ไม่นาน...”

เ-ี้ย !

ด้วยเหตุนี้ แดร์ริลมีสีหน้าเคร่งเครียดทันที เขาฟูมฟายด้วยความโกรธแค้น

แม่ชีแห่งโชคชะตา คำนี้ได้กระตุกความเกรี้ยวกราดโมโหให้กับแดร์ริล เขาไม่ได้มีปัญหากับเธอ แต่เธอก็ยังเกือบจะสังหารแด๊กซ์ในสิ่งที่เธอเรียกหนักหนาว่าความยุติธรรม เขายังไม่ได้สะสางจัดการกับเธอเลยสำหรับเรื่องนั้น และตอนนี้เธอต้องการเม็ดยาเทวะ? ฝันไปเสียเถอะ!

ยิ่งเขาครุ่นคิดมากเท่าไหร่เขายิ่งขุ่นเคือง น้ำเสียงของเขากลายเป็นเย็นชาและตะคอกกลับ “พอกันที ฉันไม่ต้องการจะได้ยินอะไรอีก ฉันไม่มีเม็ดยาเทวะ”

อะไร?

เมแกนวิตกและกังวล “พี่ชายที่แสนดี เกิดอะไรขึ้น? เราไม่ได้ยินดีตกลงนัดสถานที่เพื่อมอบเม็ดยาเทวะกันรึยังไง? ทำไมพี่พูดกลับไปกลับมา?”

แดร์ริลถอนหายใจ “มันเป็นเพียงเพราะว่าอาจารย์ของเธอคนเดียว ไม่มีอย่างอื่นเกี่ยวข้อง” เขากล่าวเสียงแข็ง

“อาจารย์ของฉัน?” เมแกนสับสน ในหัวของเธอว่างเปล่า

มันเกี่ยวข้องอะไรกับอาจารย์ของเธอ

เธอกำลังตอบแต่แดร์ริลขัดจังหวะเสียก่อน “ถามอาจารย์ของเธอสิ ว่าได้ทำอะไรไว้” เขาวางสาย