บทที่ 370

เป็นเวลาตีสี่ในยามเช้าเมื่อเขาเริ่มวิงเวียน และแดร์ริลกึ่งหลับกึ่งตื่น เขาฝันสลับไปมาตลอดสักพัก เขารู้สึกกำกวมถึงใครสักคนมาเตะขาเขา

เขาก็ตื่นขึ้นทันทีและมองขึ้นเขาเห็น แด๊กซ์ ยืนอยู่ข้าง ๆ กับประตูมองลงมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา

“แดร์ริล? นายจะอำฉันให้หัวเราะรึยังไงที่มายืนเฝ้าเป็นยามอยู่หน้าห้องฉัน? ฮ่าฮ่า!” แด๊กซ์หัวเราะโยกตัวไปมา

ทันใดนั้น แดร์ริลก็น้ำตาคลอเบ้า เขาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

‘เขารอดชีวิต แด๊กซ์รอดชีวิต!’ แดร์ริลคิด

เขากระโดดโลดเต้นและโผตัวเข้าไปโอบกอดแด๊กซ์แน่นด้วยแขนของเขา

“แ-่งเอ๊ย นายจะมากอดฉันทำไมเนี่ย!” แด๊กซ์กล่าวอย่างรังเกียจแต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานกับรอยยิ้มกว้าง ๆ ของแดร์ริล เขาต่อยแดร์ริลไปที่อกและหัวเราะ “ใช่ ฉันยังไม่ตาย! ฮ่าฮ่า ฉันรอดชีวิต! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

แดร์ริลก็เริ่มหัวเราะตามเช่นกัน ชายสองคนมองหน้าไม่พูดอะไรกันพวกเขาต่างหัวเราะด้วยกันต่อไป

ไม่มีใครจะเข้าใจถึงความผูกพันระหว่างเขาสองคน มันงดงามและอยู่เหนือคำบรรยาย เสียงหัวเราะของพวกเขาดังจนปลุกแนนซี่และนายท่านชราตื่นกันขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นว่าแด๊กยังไม่ตายทุก ๆ คนก็กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข!

ทั้งตำหนักเปี่ยมไปด้วยกำลังใจและความตื่นเต้น และข่าวน่ายินดีก็ไม่ใช่แค่เพียงแด๊กซ์นั้นหายดีแล้ว แต่พลังภายในของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ตอนนี้เขาอยู่ระดับปรมาจารย์ขั้นที่สี่! นั้นเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาได้กินเม็ดยาเทวะไปเมื่อไม่นาน และหลังจากได้กินโอสถดวงใจแห่งมหาสมุทรไป เขาได้ข้ามขั้นไปถึงสามขั้นซึ่งเขาได้กลายเป็นระดับปรมาจารย์ขั้นที่สี่ในทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า แดร์ริลโอสถที่นายให้ฉันมามันสุดยอด!” แด๊กซ์อุทานด้วยความตื่นเต้น ขณะเขากำลังถอดเสื้อออกและชี้ไปที่หน้าอกของเขา “หลังจากที่ได้กินมัน ฉันไม่ใช่แค่เพียงเพิ่มชั้นขึ้นมาถึงสามขั้นจากแต่ก่อน บาดแผลและแผลเป็นของฉันนั้นก็หายไปหมดเลย!”

แดร์ริลหัวเราะอย่างเริงร่าขณะเขาเอนหลังลงบนโซฟา “นั้นก็เพราะว่านายมันหนังเหนียว! ฮ่าฮ่า!”

“ไอ้หมอนี่! นายต่างหากที่หนังเหนียว!” แด๊กซ์แย้งอย่างสนุกสนาน

ติ๊ง!