บทที่ 373

แดร์ริลยิ้มแต่นิ่งเงียบ เขาเคยชินการโดนซาแมนธาดุด่า

การที่เห็นเขานิ่งเงียบไม่สนใจเธอ ซาแมนธาจึงโกรธมากกว่าเดิม “แกกล้าหัวเราะอย่างไร้ยางอายได้ยังไง? ฉันไม่น่าปล่อยให้คนอย่างแกแต่งงานกับลูกสาวฉัน! ดูลูกเขยคนอื่น ๆ สิ พวกเขาประสบความสำเร็จและร่ำรวย แล้วแกล่ะ? ถ้าหากแกหาได้อย่างน้อยเดือนละหมื่น ฉันคงไม่ต้องขายคฤหาสน์!”

ลิลี่กัดริมฝีปากของเธอ “แม่ หยุดเถอะ” เธอพยายามปกป้องแดร์ริล

ซาแมนธาหันมาที่ลิลี่ “ลิลี่ เกิดอะไรขึ้นกับแก? ทำไมแกรักมันมากขนาดนั้น? ฉันไม่สน แกต้องหย่ากับมันภายในพรุ่งนี้”

มันเป็นเพราะเขา เธอถึงตกอยู่ในสถานการณ์นี้

ทุก ๆ คนหันมามองที่แดร์ริลและส่ายหัว พวกเขาทั้งหมดได้ยินว่าซาแมนธามีลูกเขยไร้น้ำยาอย่างไร

ลิลี่เอาแต่ขบปากของตัวเอง เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง “แม่ แม่ไปเชื่ออุบายทางการเงินพวกนี้ได้ยังไง?”

เพื่อจะให้ได้เงินห้าร้อยเป็นกำไรต่อสัปดาห์กับการลงทุนแค่หนึ่งหมื่น มันดูชัดเจนว่าเป็นกลอุบาย

แดร์ริลถอนหายใจกับคำอธิบายของซามแนธา บริษัทนี้ดูไม่ชอบมาพากล และอีกอย่างมันชัดเจนที่ว่าต้องมีผู้มีอิทธิพลสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ไม่อย่างงั้นพวกเขาคงไม่กล้ามาล่อลวงผู้คนให้ลงทุน

เอลีนอร์ยืนขึ้น และบ่นอย่างสิ้นหวัง “ฉันว่ามันยากที่จะได้เงินของพวกเราคืนมา ฉันเพิ่งรู้มาว่าท่านประธานคนนั้น ไซรัส คาร์นีย์มาจากกลุ่มอาชญากร ไม่อย่างงั้นเขาจะกล้าขับรถชนพวกเราได้ยังไง?”

ทุกคนนั้นหมดหวัง พวกเขาจะไปต่อกรอะไรได้กับคนอย่าง ไซรัส?

‘ไซรัส คาร์นีย์? ทำไมชื่อนี้เหมือนจะเคยได้ยิน?’ แดร์ริลหน้านิ่ว เขาก็เริ่มจำได้ว่าชายคนนี้เคยติดตาม เฟลิกซ์ เบลคลี แดร์ริลเคยร่วมทานอาหารค่ำกับ เฟลิกซ์ครั้งหนึ่ง และไซรัส ตอนนั้นเป็นแค่บอดี้การ์ดของเขา