บทที่ 388

แดร์ริลคิดขณะเขายิ้ม ‘คุณตบผมถึงสองครั้งและยังมาคาดหวังให้ผมช่วยคุณอีกเหรอ?’

เขาแสร้งทำเป็นถอนหายใจ ในขณะที่เขาบอกใบ้อย่างเจ้าเล่ห์ “มิสแคทเธอรีน ผมมั่นใจผมสามารถช่วยคุณได้ แต่ร่างกายของผมนั้นอ่อนล้าจากวิ่งรอบสนาม ถ้าหากผมได้ใครสักคนมานวดก็คงจะดีขึ้น”

แคทเธอรีนเลือดขึ้นหน้า เขากล้าดียังไงมาใบ้ให้เธอไปนวดตัวเขา! เธอนั้นเป็นถึงอาจารย์ของเขา ให้ตายเถอะ! มันคือสิ่งที่ไม่เหมาะสมอย่างที่สุดสำหรับเธอที่ต้องนวดให้กับเขา

“ไม่เป็นไร ผมยังมีหลายสิ่งที่จะต้องไปทำ ผมขอตัวก่อน” หลังจากไม่เห็นการตอบสนองจากแคทเธอรีน เขาจึงลุกขึ้นและจากไป

“แดร์ริล นาย...” แคทเธอรีนพูดตัดขัด ในความกระวนกระวาย

เธอได้ศึกษาค้นคว้าโดยการอ่านคัมภีร์โบราณ แต่ก็ยังไม่พบวิธีใดเลยที่จะคืนระดับขั้นพลังให้กับเธอ หากแดร์ริลไม่ช่วยเธอ เธอต้องกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาไปตลอดชีวิตที่เหลือของเธอ!

แคทเธอรีนกัดริมฝีปากอย่างสิ้นหวัง เธอเข้าหาตัวแดร์ริลอย่างระมัดระวังและวางมือของเธอจับไปที่ไหล่ของเขา กดนวดอย่างนุ่มนวล

“แดร์ริล นายสบายขึ้นไหมล่ะ?”

“พอใช้ได้” แดร์ริลรู้สึกเคลิบเคลิ้ม เขาหลับตาลงอย่างเพลิดเพลิน

เขาไม่คาดคิดว่าอาจารย์ที่เคร่งครัดอย่างแคทเธอรีนจะมีบุคคลิกที่อ่อนโยน

แดร์ริลยืดตัวออกอย่างเกียจคร้านและหาวโอดโอย “ผมคิดว่าน่องก็ปวดร้าวพอกัน”

“นาน…” แคทเธอรีนชะงัก เธอขบริมฝีปากและกล่าวเบา ๆ “ให้ฉันช่วยนายเองนะ”

เธอก้มลงไปนวดน่องของเขา

แดร์ริลร่าเริง จากมุมมองที่เขาเห็น มันเป็นที่น่าสนใจสำหรับเขาที่จะมองทรวดทรงของเธอ นี่ช่างเป็นโอกาสที่นับว่าหาได้ยาก