บทที่ 409

เกรแฮมยิ้มออกมาเบา ๆ และสั่ง "นำตัวไซออน เฟเธอร์สโตนมาที่นี่"

เสียงกระทบของโซ่ตรวนได้ยินมาจากเวที

ผู้คนต่างเงียบสงบและทุกคนต่างมองไปที่จุดยืนพิพากษา

พวกเขาอยากรู้ว่าหนึ่งในจตุพิทักษ์ราชันย์จากนิกายตำหนักอมตะจะลงเอยเช่นไร!

"เดินเร็วกว่านี้!" สาวกของสำนักบู๊ตึ้งสองคนกำกับ ไซออน เฟเธอร์สโตน และเดินมาที่จุดยืนพิพากษา

ไซออน สูญเสียความสง่างามในฐานะราชสีห์ทองคำไปโดยสิ้นเชิง แขนขาของเขาถูกล็อคด้วยโซ่เหล็กหนักและผมของเขาเสียทรงยุ่งเหยิง ร่างกายของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและหน้าของเขาซีดขาวเป็นกระดาษ เขาดูไม่มีอะไรเหมือนกับจอมยุทธชั้นเลิศที่แข็งแกร่งด้วยลมหายใจที่บางเบาของเขา

อย่างไรก็ตาม ความเกรี้ยวกราดก็ยังคงปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา

หลายคนผิดหวังกับสภาพของเขา ผู้คนต่างส่งเสียงโห่ร้องไล่ บางคนถึงกับเป่าปากในลักษณะเหยียดหยาม

'นี่หรือ ราชสีห์ทองคำ'

'ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษเลยในตัวเขา'

ไซออนไม่สนใจสายตาจากฝูงชนและจับจ้องสายตาตัวเองไปที่ เกรแฮมและจอมยุทธชั้นสูงจากทั้งหกสำนักหลัก เขาเย้ยหยัน "กล้าดียังไงที่คนน่ารังเกียจอย่างพวกแกเรียกตัวเองว่าสำนักที่ชอบธรรมอย่างไร้ยางอาย? พวกแกวางกับดักโจมตีฉันเมื่อไม่ได้ตั้งตัว และบุกเข้ามาเป็นสิบ ๆ คน! พวกแกไม่ละอายใจกับตัวเองกันบ้างเลยหรือ?"

ไซออน อมทุกข์อยู่กับความโกรธแค้นที่อดกลั้นอยู่ในตอนนี้ อย่างไรก็ตามเขาได้สูญเสียสถานะและถูกทำให้ขุ่นเคือง

จอมยุทธชั้นสูงจากทั้งหกสำนักหลักต่างรู้สึกไม่สบายใจเพราะคำกล่าวของไซออน แน่นอนที่พวกเขาไม่ได้ภาคภูมิใจกับวิธีที่ใช้จับกุมไซออน

ไซออน หัวเราะอย่างประชดประชัด เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถจะคิดหาข้อแก้ตัวได้ ไม่มีอาการหวาดกลัวใด ๆ บนใบหน้าของเขาเมื่อเขาตะโกน "พวกแกถึงกับหมดคำจะพูดเลยเหรอ? สำนักที่บอกว่าตัวเองนั้นชอบธรรม จับฉันมาเพียงเพราะต้องการคัมภีร์เล่มหนึ่ง! ฉันคงจะทำลายคัมภีร์เล่มนั้นเสียดีกว่าที่จะปล่อยให้พวกแกได้ครอบครองมัน! ทรมานฉันเท่าไหร่ก็ได้ หรือจะฆ่าฉันทิ้ง! ฉันก็ไม่มีวันเสียใจกับชีวิตนี้!"

คำพูดของเขานั้นกระทบกระเทือนเป็นอย่างมาก!

แดร์ริลนั้นประทับใจกับคำพูดของเขาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ เขาไม่ได้คาดคิดว่าคุณปู่ของเอเวอลินนั้นจะกล้าหาญและแข็งแกร่งขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าผู้ที่มาจากหกสำนักหลักมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งต่ำกว่าเมื่อเทียบกับเขา!