บทที่ 417

แดร์ริลไม่วิตก เขายืนหยัดอย่างมั่นคง

เขาไม่ได้กังวลเลยเมื่อเขาเห็นกระบี่ลอยมา อย่างไรก็ตามตอนที่มันพุ่งเข้ามา เขาใช้ร่างกายของเขาปกป้องกระบี่ที่แทงเข้ามา

มันช่างน่าใจ กระบี่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อสัมผัสโดนตัวแดร์ริล เขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทุกคนต่างประหลาดใจ

แดร์ริลยิ้มเขาได้สวมใส่เกราะไหมสวรรค์ กระบี่เวหาก็คงจะไม่สามารถเจาะทะลุเข้าไปได้ เขาเพียงแค่ต้องใช้ร่างกายท่อนบนเพื่อปกป้องจากกระบี่!

จากนั้นแดร์ริลก็มาอยู่ด้านหน้าของไวแอท เขาไม่ได้คาดคิดว่าแดร์ริลจะไม่บาดเจ็บอะไรเลย เขาง้างฝ่ามือออกไปเพื่อต่อยแดร์ริล

ทุกคนต่างคิดว่าแดร์ริลจะหลบฝ่ามือนั้น แต่เขากลับยกฝ่ามือขึ้นมาปะทะเข้าไปกับฝ่ามือของคู่ต่อสู้!

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะใช้กำลังภายในต่อสู้กัน

ฝ่ามือของแดร์ริลและไวแอทต่างสับติดกันและกัน และพวกเขาก็ต่อสู้กันด้วยกำลังภายใน

"ไอ้หมอนี่มันรนหาที่ตาย!"

"ใช่ ปรมาจารย์อาวุโสขั้นที่สองอยากจะสู้กับไวแอท? เขาจะต้องบ้าไปแล้ว"

ทุกคนต่างตื่นเต้นกับการต่อสู้

ไม่มีใครสังเกตุถึงรอยยิ้มที่มุมปากของแดร์ริล แน่นอนที่สุด แดร์ริลตั้งใจกระทำสิ่งนั้น

แดร์ริลคงไม่สามารถจะเอาชนะไวแอทเพราะเขาเป็นถึงสมาชิกผู้มีพรสวรรค์ของสำนักบู๊ตึ้ง ไวแอทได้บ่มเพาะวิชาจากคัมภีร์การต่อสู้ลึกลับมากมาย

อย่างไรก็ตาม ถ้าหากพวกเขาต่อสู้กันด้วยกำลังภายใน ไม่แน่ไวแอทอาจจะไม่สามารถเอาชนะแดร์ริล