บทที่ 45

ในตอนนั้นเองที่เสียงไซเรนของตำรวจดังขึ้น

มีคนโทรหาตำรวจ? ลีโอหลั่งเหงื่อเย็นทันที และเริ่มออกวิ่ง

"พยายามจะหนี?"

"หยุดเขา!"

เจ้าของร้านวัตถุโบราณบางคนตะโกนใส่เขา

คนงานที่อยู่ใกล้เขาได้ยินเสียงตะโกนก็พลันหยุดลีโอไว้และจับเขากดไว้ที่พื้น

แจ็ค รีบแกล้งทำตัวเป็นผู้เสียหายจากนักต้มตุ๋นทันที เขากล่าว "เ-ี่ย มันเป็นของปลอมจริงด้วย ไอ้เด็กเวรนี่ทำให้ฉันเกือบเสียเงิน 500 ล้านเหรียญ" เขาเดินเข้ามาไปหาลีโอก่อนจะถ่มน้ำลายใส่เขา เขาเริ่มด่าและเตรียมตัวจะหนี

ยังไงก็ตามเมื่อเขาหันหลังเพื่อที่จะออกไปจากตำหนักไข่มุก ก็มีร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามาด้านหน้าเขา และปิดทางเขาไว้

เขาคือแดร์ริล

"เ-ี่ย คุณเป็นบ้าอะไร? ทำไมคุณมาขวางผม?" แจ็คดูเศร้า

ทุกคนมองมาที่พวกเขา

แดร์ริลกล่าวะร้อมรอยยิ้มขณะที่มองแจ็ค "นายปล่อยคู่หูให้โดนจับคนเดียวไม่ได้หรอก ใช่ไหม?"

ใบหน้าของแจ็คพลันเขียวคล้ำและกล่าว "คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ?"

"พอที นายไม่ต้องเสแสร้งอีกแล้ว ด้วยทักษะของนาย นายควรจะไปเป็นนักแสดงมากกว่า จะมาเป็นนักต้มตุ๋นทำไม?" เมื่อเห็นแจ็คที่พยายามปฏิเสธ แดร์ริลถอนหายใจแล้วส่ายหัว

แจ็คไม่อยากเสียเวลาอีก เขากำลังจะเดินผ่านแดร์ริลไป เพื่อที่จะวิ่ง ก่อนจะสังเกตว่าไหล่ของเขาถูกจับไว้โดยแดร์ริล

ในตอนนั้นเอง แจ็ครู้สึกเหมือนแขนของแดร์ริลนั้นเป็นปีศาจร้าย เขาต่อต้านไม่ได้เลยไม่ว่าจะใช้แรงมากแค่ไหน

ดวงตาของแจ็คกรอกไปมาด้วยความตื่นตระหนก ด้วยความกระวนกระวายเขาก็ตะโกนด่าออกมา "ไอ้โง่ แกป่วยรึไง? เขาอยากจะโกงฉัน แล้วแกจะมาจับฉันทำไม? ฉันเองก็โดนหลอกเหมือนกัน"

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดเร็วเกินไปจนอีวอนทำอะไรไม่ถูก เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ในตอนนั้นเองที่เมแกนเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจบางคน

เมแกนไม่ได้อยู่ในชุดเครื่องแบบวันนี้ แต่เธอก็ยังคงดูองอาจ กางเกงยีนส์รัดรูปทำให้ร่างกายของเธอยิ่งดูร้อนแรงและเซ็กซี่

เธอเดินมาหาแดร์ริลแล้วถาม "เขาก็เป็นนักต้มตุ๋นเหรอ?"

โดยที่ไม่รอให้แดร์ริลตอบ แจ็คอ้อนวอนทันที "คุณตำรวจคนสวย ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับผมด้วย ผมมาที่นี่เพื่อซื้อของโบราณ ผมเองก็เป็นผู้เสียหาย แต่เจ้าหนุ่มนี่ไม่ยอมให้ผมไปแบบไม่มีเหตุผล ช่วยผมด้วยครับ"

เหล่าเจ้าของร้านวัตถุโบราณรอบ ๆ เริ่มเดินเข้ามาเป็นพยาน