บทที่ 46

ตำรวจบางคนรีบวิ่งเข้าไปตรวจดู และไม่น่าแปลกใจ พวกเขาดึงหน้ากากออกจากหน้าของลีโอด้วยเช่นกัน

ปีก่อน พ่อค้าผู้ร่ำรวยได้เข้ามาที่เมืองเมืองตงไห่เพื่อลงทุน แต่เขากลับถูกโกงงานภาพวาดโบราณราคา 1 พันล้านเหรียญไปโดยคู่หูสองคน สำนักงานใหญ่ของกรมตำรวจได้ให้ความสนใจกับคดีนี้มาก และได้สั่งให้เมแกนสอบสวนคดีนี้ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทว่าคู่หูนี้ฉลาด แม้ว่าเมแกนจะติดตามคดีนี้นับปี เธอก็พลาดในการตามร่องรอยของพวกเขาไปทุกครั้ง

เธอไม่คิดว่าจะสามารถจับพวกเขาได้ในวันนี้

เมแกนสั่นสะท้าน เธอกำลังจะทำผลงานชิ้นใหญ่!

ด้านเหล่าเจ้าของร้านวัตถุโบราณที่ตอนแรกต้องการเป็นพยานให้แจ็คล้วนยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก

พวกเขาเองก็รู้เรื่องคดีต้มตุ๋นเมื่อปีก่อนเช่นกัน พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าสองคนนี้จะเป็นตัวการ แถมยังกล้ามากพอจะโกงตระกูลยัง

ในเวลาเดียวกัน พวกเขาล้วนสงสัยในตัวแดร์ริล

หน้ากากของพวกเขาเหมือนจริงมากจนไม่มีใครแยกออก แล้วเขาดูมันออกได้ยังไง?

พวกเขาไม่ได้ถามอะไรไปเพราะเมแกนอยู่ด้วย

ในตอนนั้นเอง เมแกนสั่งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวทั้งสองคนไปในรถ จากนั้นก็เดินมาหาแดร์ริล

เมแกนกัดริมฝีปากด้วยความลำบากใจและกล่าว "แดร์ริล ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ฉันหุนหันพลันแล่นเกินไปฉันเกือบจะพลาดโอกาสปิดคดีนี้แล้ว ขอบคุณคุณมากสำหรับความช่วยเหลือ"

แดร์ริลยิ้มและโบกมือ "ไม่เป็นไร ผมแค่ไม่อยากให้คนร้ายหนีไปได้เท่านั้นเอง"

เมแกนพยักหน้าลงและถามอย่างสงสัย "คุณรู้ได้อย่างไรว่าแจ็คสวมหน้ากากอยู่?"

แดร์ริลคิดอยู่ครูหนึ่งแล้วตอบออกมาอย่างผ่อนคลาย "มันก็ไม่มีอะไรพิเศษ ตอนที่เขากำลังดิ้นรนเมื่อกี๊ เศษหน้ากากชิ้นเล็ก ๆ มันม้วนขึ้นมาจนผมจับสังเกตได้"

ด้วยความสัตย์จริง แดร์ริลเองก็งุนงงเกี่ยวกับคำถามของเธอเช่นกัน

การปลอมตัวของแจ็คนั้นสมบูรณ์แบบ ตำหนิเพียงจุดเดียวของหน้ากากคือจุดต่อระหว่างคอ ตำหนินั้นไม่สามารถแยกได้โดยคนทั่วไป แม้แต่เขาเองก็สงสัยว่าเขาแยกออกได้ยังไงเหมือนกัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตาของเขาเฉียบคมขนาดนี้?

แดร์ริลพึมพำในใจ

เมแกนไม่ได้สงสัยในตัวเขา เธอยิ้มและกล่าว "ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ฉันจะเลี้ยงมื้อค่ำคุณในอนาคตหากมีโอกาส"

หลังจากกล่าวจบ เมแกนก็จากไป

ระหว่างทางกลับไปสถานทีตำรวจ ลีโอกับแจ็คที่อยู่เบาะหลังนั้นกำลังโมโหและไม่พอใจ