บทที่ 456

แดร์ริลไม่มีพลังงานเหลืออยู่ในตัวเขาหลังจากใช้ลูกไม้ทั้งสองกระบวนท่าจบ เขาไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเหวี่ยงฝ่ามือออกด้วยพลังงานที่เหลืออยู่เพื่อป้องกันตัวเอง

เปรี้ยง!

ในขณะนั้น ฝ่ามือของพวกเขาปะทะกัน ความแข็งแกร่งของแม่ชีแห่งโชคชะตาก็ท่วมท้นแดร์ริล เธอตวัดฝ่ามือและเหวี่ยงโจมตีอีกครั้ง กระทบไปที่หน้าอกของแดร์ริลอย่างแม่นยำ

“อ๊าก!” เขาตะโกน

ทั้งหมดที่แดร์ริลสัมผัสได้คือพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่พัดพาตัวเขาลอยขึ้นไปบนฟ้า ทำให้เขากระอักเลือดออกมา และทำให้เขาล้มลงกับพื้นในที่สุด

เขารู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง และเส้นลมปราณทั้งหมดในตัวของเขาแตกโดยเฉพาะหลอดเลือดแดงของเขา ร่างกายของเขาอ่อนแอที่สุด เลือดไหลทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาหายใจไม่ออกและรู้สึกราวกับว่าอวัยวะทั้งหมดของเขาแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“สามีที่รัก…” ลิลี่ห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาด้วยความตื่นตระหนก เธอรู้สึกปวดร้าวหัวใจขณะที่ขาของเธออ่อนปวกเปียก และเธอก็ล้มลงกองกับพื้น

“ฉันขอถามแก แกจะยอมรับในการกระทำหลงผิดของแกไหม!” แม่ชีแห่งโชคชะตา พูดด้วยอารมณ์เป็นศูนย์ขณะเธอกรอกตามองมาที่เขา

“การกระทำหลงผิด? เหอะ!” แดร์ริลคิด

“ผมอยากจะถามคุณ ว่าใครกันแน่ที่หลงผิด?” แดร์ริลแผดเสียง แต่ในเมื่อเขาไม่มีเรี่ยวแรง เขาถ่มเลือดออกมามากกว่าเดิม

เกิดความนิ่งเงียบขึ้น ขณะดวงตาของทุกคนจับจ้องไปที่แดร์ริลโดยไม่มีร่องรอยแห่งความเห็นอกเห็นใจ

เขากำลังจะตาย แต่เขาก็ยังดื้อด้าน? นิกายตำหนักอมตะนั้นเป็นนิกายที่ชั่วร้ายสร้างความเสียหายให้กับยุทธจักร และแดร์ริลก็สมรู้ร่วมคิดกับพวกเขา แต่ก็ไม่ควรจะสงสารเวทนาเขาต่อให้เขาต้องตาย

มองดูแววตาที่แน่วแน่และเด็ดเดี่ยวในดวงตาของแดร์ริล แม่ชีแห่งโชคชะตาก็โกรธกริ้ว กระบี่เล่มยาวปรากฏอยู่ในมือของเธอ ขณะที่เธอเดินอย่างช้า ๆ ไปหาแดร์ริล ทุกย่างก้าวของเธอราวกับว่าเธอกำลังเป็นตัวแทนหัวใจของมวลมหาชน

“แม่ชีแห่งโชคชะตา ท่านทำสิ่งที่เยี่ยมที่สุดให้แก่ยุทธจักร สังหารเขา!” ใครบางคนตะโกนออกมาท่ามกลางฝูงชน

ฝูงชนส่งเสียงอึกทึกเห็นด้วย ขณะทุกคนเรียกร้องความยุติธรรมโดยต้องการความตายของแดร์ริล