บทที่ 457

แววโกรธฉายวับผ่านดวงตาของแม่ชีแห่งโชคชะตา ขณะเธอเย้ยหยันไร้ความรู้สึก “มิสเตอร์ คาร์เตอร์ คุณเข้าข้างกับไอ้ฉ้อฉลคนนี้!?”

บุคคลระดับสูงอย่างมาสเตอร์รี้ด และมาสเตอร์ลีโอนาร์ด กรอกตาจ้องเขม็งไปที่ โซรัน

“ฉ้อฉล? กฏของการประชุมพิฆาตราชสีห์กล่าวไว้ชัดเจน สิทธิเพื่อกำจัดจะเป็นของผู้ชนะเลิศ ลูกชายของฉันชนะในการประชุมและเขามีสิทธิของการกำจัด ฉะนั้นถึงแม้ว่าเขาจะปล่อยหรือไม่ปล่อยตัวราชสีห์ทองคำไป แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ?” เขายิ้มเจื่อน ๆ

ขณะเขาพูด สายตาที่ขู่ขวัญของเขามองสำรวจฝูงชนอย่างช้า ๆ และน่าสะพรึงกลัว

เมื่อได้ยินคำกล่าวของโซรัน ฝูงชนต่างก็มองหน้ากันอย่างไม่สามารถจะกล่าวอะไรได้เลย

“แม้ว่าเราจะปล่อยเรื่องนั้นไป เขาก็มาที่นี่เพื่อทำลายพิธีวิวาห์ สิ่งนี้เป็นที่ยอมรับไม่ได้!” แม่ชีแห่งโชคชะตาตอกหน้า

โซรันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเขาถามเธอ “โอ้? แค่พังพิธีวิวาห์? พวกคุณก็ต้องการจะฆ่าเขาเพราะเหตุนี้งั้นเหรอ?”

“เขาฆ่าคุณปู่ของเขาและทำร้ายน้องสะใภ้ เหตุผลพวกนี้ดีพอที่จะฆ่าเขาไหม?!” แม่ชีแห่งโชคชะตาจ้องเขม็งคิ้วขมวด

โซรัน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และประกาศด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำและก้องกังวาน ซึ่งก้องไปทั่วทุกมุมของคฤหาสน์ “ฉันไม่สนว่าทุกคนที่นี่จะคิดยังไง วันนี้ฉันจะพาตัวลูกชายไปไม่ว่าจะยังไงก็ตาม”

ในชั่วพริบตาเดียว โซรันจับตัวแดร์ริลและบินออกจากคฤหาสน์ ภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ พวกเขาก็หายตัวไปจากสายตาของฝูงชน

สูงเหนือจากพื้นดิน โซรันกอดแดร์ริลไว้แน่น ขณะได้ยินเสียงลมพัดเข้าหูแดร์ริลก็กระวนกระวาย

“พ่อทูนหัว เรากำลังจะไปไหน? ผมจะไปไม่ได้... ผมต้องกลับไป!” แดร์ริลทำอะไรไม่ได้นอกจากไอสองสามที ถึงแม้ว่าเขานั้นจะอ่อนแอแต่ดวงตาของเขานั้นแน่วแน่