บทที่ 459

ฟลอเรียนพยักหน้าและกล่าวต่อ “ฉันมีข้อเสนอ นักธุรกิจอย่างเราในเมืองตงไห่ควรรวมตัวกันและทำลายความมั่งคั่งทั้งหมดของแดร์ริลในเมืองนี้”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็ดูปลาบปลื้ม เจเรมี่ แลงลีย์เป็นคนแรกที่ยืนขึ้นและเห็นด้วย “ถูกต้อง! เราต้องทำทุกอย่างไม่ให้เขายืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้”

แดร์ริลมาเพื่อทำลายพิธีวิวาห์ของเขา และเจเรมี่ต้องการให้เขาชดใช้มัน

คนอื่น ๆ ต่างพากันร่วมแสดงความสนับสนุนด้วยเช่นกัน

“ใช่ มีตระกูลมากมายอยู่ที่นี่ เมื่อพวกเรารวมตัวกันแล้ว มันจะยากสักแค่ไหนที่จะทำลายบริษัทของเขา?”

“ฮ่าฮ่า! หากปราศจากทรัพย์สินและบารมีที่จะช่วยหนุนหลังเขา แดร์ริลก็จะไม่สามารถลุกขึ้นยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้!”

"ใช่! แม้ว่าเขาจะกลับมาที่เมืองตงไห่ เขาก็คงไม่สามารถจะบ่มเพาะได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าไม่มีเงิน เขาก็ไรค่า!”

ฝูงชนต่างหัวเราะกันยินดีกับแผนการของพวกเขา

มาสเตอร์รี้ด ถอนหายใจและมองไปที่ทิโมธี แลงลีย์ “แล้ว วันนี้งานแต่งยังจะจัดอยู่ไหม?”

เมื่อได้ยินคำกล่าวของเขา ทุกคนก็เงียบกริบ

‘ใช่ พิธีวิวาห์ยังดำเนินต่อไปไหม? เวทีก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ…' ทุกคนสงสัย

ทิโมธีถอนหายใจขณะที่เขาเหลือบสายตามองไปรอบ ๆซากปรักหักพัง “เอาล่ะ เราจะกำหนดตารางวันงานสมรสของลูกชายฉันและอีวอนกันใหม่ในอีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ฉันขอโทษที่ไม่ได้เป็นเจ้าภาพที่ดีที่สุดในวันนี้”

“มิสเตอร์แลงลีย์ คุณช่างน้ำใจงามเกินไป!”

“เราทุกคนเข้าใจได้ ได้โปรดอย่ากล่าวโทษตัวเองเลย” บุคคลระดับสูงของหกสำนักหลักกล่าวกับทิโมธีและเจเรมี

ขณะที่ฝูงชนแยกย้ายกลับกันไป มีใครบางคนชี้ไปที่ลิลี่ “โอ้ ใช่ นั่นภรรยาของแดร์ริลหมดสติไป เราจะทำยังไงดี?”

ในเวลานั้น วิลเลียมและสมาชิกในตระกูลลินดันต่างก็พากันกลับออกไปหมดแล้ว ทุกคนหันความสนใจไปที่ลิลี่ทันที