บทที่ 460

หลังจากถูกสะกดด้วยมนต์อันวิจิตรของอาคารอันงดงาม แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความปลาบปลื้ม “พ่อทูนหัว นี่มันคือคฤหาสน์ของตระกูลคาร์เตอร์เหรอ? มันใหญ่มาก มันมโห-”

ก่อนที่เขาจะกล่าวจบ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบรวดร้าวในทรวงหน้าอก เขากระอักเลือดออกมามากขึ้น และสายตาของเขาก็มืดดับลงขณะที่เขาหมดสติไปในทันที

แม่ชีแห่งโชคชะตาโจมตีเขาด้วยพละกำลังทั้งหมดของเธอ โชคดีที่แดร์ริลสวมเกราะไหมสวรรค์ ถึงอย่างนั้น หลอดเลือดแดงและเส้นลมปราณของเขาก็แตกสลาย รวมทั้งอวัยวะภายในของเขาด้วย แดร์ริลใช้พลังทั้งหมดของเขาเพื่อตื่นตัวระหว่างทางที่นี่ แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขามาถึงแล้ว เขาก็ไม่สามารถฝืนทนได้อีกต่อไป

“แดร์ริล!” โซรันร้องเรียกออกมาด้วยความตื่นตระหนกกับแดร์ริลที่อยู่ในอ้อมแขน เขาเร่งรีบไปที่ห้องโถงใหญ่

คฤหาสน์คาร์เตอร์แบ่งออกเป็นตำหนักชั้นในและตำหนักชั้นนอก ตำหนักชั้นนอกใช้สำหรับต้อนรับแขก ส่วนชั้นในเป็นที่ของตระกูลผู้บ่มเพาะ ห้ามบุคคลภายนอกเข้า แม้แต่แขกผู้มีเกียรติสูงสุดก็เข้าไปในพื้นที่นี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับเชิญจากโซรัน

โซรันอุ้มแดร์ริลเข้าไปในห้องตำหนักชั้นในและตะโกนใส่ประตู “เร็วเข้า รีบไป ไปตามมิสเตอร์ เจคอบ!”

คนที่อยู่นอกประตูตอบสนองทันทีและจากไปอย่างเร่งรีบ ไม่นานหลังจากนั้น ชายชราคนหนึ่งก็รีบเดินมาพร้อมกับกล่องยาที่เต็มไปด้วยโอสถ ชายชราคนนี้คือฟิลิปส์ เจคอบ อภินิหารผู้เยียวยา เป็นที่รู้จักกันดีในเมืองมิดและเป็นเพื่อนรักของโซรัน

หลังจากตรวจวัดชีพจรของแดร์ริลแล้ว ฟิลิปส์ก็เงียบไปครู่หนึ่งด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด

โซรันกังวลและตื่นตระหนกขณะถาม “เจคอบ ลูกทูนหัวของฉันเป็นยังไงบ้าง”

ฟิลิปส์ยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวช้า ๆ “ฉันช่วยชีวิตหนุ่มน้อยคนนี้ไว้ แต่หลอดเลือดแดงเส้นลมปราณของเขาขาด ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถบ่มเพาะวิชาได้อีก” เขานิ่งไปสักพักก่อนจะกล่าวต่อด้วยความรู้สึกผิด “ฉันพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว”

โซรัน ตกตะลึงอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะถามอย่างกังวลใจ “เจคอบ ถ้าฉันใช้กำลังภายในร่วมกับการรักษาของนานล่ะ นายจะรักษาหลอดเลือดแดงของเขาได้ไหม?”

'ถ้าเขาไม่สามารถบ่มเพาะวิชาในฐานะผู้บ่มเพาะได้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป' โซรันคิดกับตัวเอง ถ้าเขาสามารถช่วยแดร์ริลได้ เขาก็จะไม่ถือสาที่จะสละกำลังภายในบางส่วนของเขาไป