บทที่ 465

โซรันพยักหน้าและหัวเราะ "ดูเหมือนว่าคุณก็รู้จักลูกทูนหัวของผมด้วย! ผมตัดสินใจแล้วว่าจะให้เรเชลแต่งงานกับเขา"

อีวาน ไวท์ก็ไม่ได้นับว่าเสียหายอะไรเช่นกันแต่เขาไม่ใช่แดร์ริล ดาร์บี้

ในที่สุดเรเชลก็ทนไม่ไหว เธอกระทืบเท้าและกล่าว "พ่อ หนูบอกพ่อแล้ว หนูจะไม่แต่งงานกับเขา! หนูชอบอีวาน! ไม่ใช่ไอ้ลูกเขยบ้านคนอื่น!" เรเชลเกาะแขนอีวานแน่น

"ไร้สาระ!" โซรันตำหนิติเตียน "ลูกไม่เชื่อฟังคำตัดสินของพ่อได้ยังไง! การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่ลูกจะเลือกได้"

เรเชลกระวนกระวาย ขบริมฝีปากของเธอและกล่าว "พ่อ พ่อไม่เข้าใจ แดร์ริลมีดีอะไร? ถ้าพ่อไม่คิดกับเขาว่าเป็นอัจฉริยะ ให้เขามาประลองกับอีวานและมาดูกันว่าใครเก่จกาจกว่ากันจากทั้งสองคน ถ้าแดร์ริลชนะ หนูจะเชื่อฟังพ่อ แต่ถ้าอีวานชนะ พ่อจะต้องปล่อยให้หนูแต่งงานกับเขา"

โซรันนั้นเงียบกริบ เขาไม่คาดคิดว่าลูกสาวของเขาจะเสนอข้อตกลงอะไรแบบนั้น แดร์ริลสูญเสียพลังของเขาทั้งหมดไป เขาจะประลองกับอีวานได้ยังไง? ในสภาพที่เขาเป็นอยู่

โอฟีเลียกล่าวแทรกเข้ามา "โซรัน ในเมื่อเรเชลเสนอสิ่งนี้แล้ว ทำไมเราไม่ปล่อยให้พวกเขาได้ลองดู"

โซรันพยักหน้า เขาสั่งคนรับใช้ให้ไปเรียกแดร์ริล

ไม่นานหลังจากนั้น แดร์ริลก็ปรากฏตัวขึ้นเขาตกตะลึงทันทีเมื่อเขาเข้ามาในห้องรับแขก

เขาเห็นโอฟีเลีย เลนผู้สง่างามเธอมาทำอะไรที่นี่?

การที่เห็นแดร์ริล อีวานกำหมัดของเขา ชายคนนี้เนื้อตัวปกคลุมไปด้วยคราบเลือดและสกปรกมาก เขานั้นไม่เหมาะสมหรือดีพอสำหรับเรเชล

แดร์ริลไม่ได้สนใจเขาและหันไปยิ้มให้โอฟีเลีย "ท่านประธานหญิง เราเจอกันอีกแล้ว"