บทที่ 467

"เอาล่ะ ฉันขออธิบายกติกาการประลองก่อน" โอฟีเลียอุทานขณะเธอกำลังนั่งลง "ใครก็ตามที่ปรุงโอสถได้พิสดารหายากที่สุดภายในหนึ่งชั่วโมงถือว่าชนะ ถ้าเวลาหมดแล้วแต่ยังกลั่นไม่เสร็จถือว่าแพ้"

เธอมองนาฬิกาข้อมือและจับเวลา "เวลาของพวกคุณจะเริ่ม... ในตอนนี้"

อีวานตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปที่แผนกวัตถุดิบและตวงวัดส่วนผสมต่าง ๆ ด้วยมือเปล่า มันแม่นยำมาก

เขาจุดตั้งไฟ และเทส่วนผสมทั้งหมดลงไป และเริ่มกลั่นโอสถของเขาทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น และไม่มีความยุ่งยากใด ๆ ในสายตา

ทั้งตระกูลคาร์เตอร์ห้อมล้อมตัวเขา มองดูทุกการเคลื่อนไหวของอีวานพวกเขาต่างหยักหน้าในความเห็นพ้องต้องกัน

"ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเป็นถึงลูกศิษย์ของโอฟีเลีย เขาช่างมีฝีมือที่ช่ำชอง!"

"ฉันอยากรู้เหลือเกินว่าเขาจะกลั่นโอสถหายากอะไร? นี่มันช่างน่าตื่นเต้น!"

การได้ฟังความคิดเห็นของพวกเขาอีวานก็ปลาบปลื้มใจ ขณะเขายิ้มด้วยความมั่นใจ

อย่างไรก็ตามแดร์ริลดูนิ่งเฉย และเขาก็ยังไม่ได้เริ่มต้นหยิบวิตถุดิบเลยด้วยซ้ำ

หลายคนต่างส่ายหัวให้กับเขา เขาแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มและดูเหมือนโอกาสของเขาที่จะชนะเหลือน้อยมากจนแทบจะไม่มีเลย

"ดูเหมือนเรื่องทั้งหมดจะเป็นเรื่องโกหก ฉันคิดว่าไอ้ซื่อบื้อคนนี้คงกลัวจนขี้ขึ้นหัวเมื่อมองไปที่วัตถุดิบทั้งหลาย และเขาอาจจะไม่รู้จักพวกมันทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ" เรเชลเหน็บแนม

สาวคนรับใช้สองสามคนขบขันกันเบา ๆ

แม้แต่ซาร่าก็ค่อนข้างกระวนกระวายขณะเธอกล่าว "แดร์ริล ทำไมนายยังไม่เริ่มสักที?"

แดร์ริลหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง"

เขาตั้งใจที่จะไม่เริ่มต้นในทันที เพราะเขาอยากจะเห็นว่าอีวานนั้นกำลังจะกลั่นโอสถอะไร ในตอนนี้เขามีความคิดคร่าว ๆ แล้วเขาจึงเริ่ม