บทที่ 486

ตุ้บ!

เมื่อเขาหนีพ้นจากป่ามาแล้วเขาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เขาไม่ได้ทานอาหารอะไรเลยมาเกือบสัปดาห์แล้วมีชีวิตอยู่ได้เพียงแค่การดื่มน้ำเขาหิวโหยและหมดแรง

ไม่ว่าจะอย่างไรเขานั้นเริงร่าชื่นใจ อย่างน้อยเขาก็รอดชีวิต!

"นายน้อย?"

"...นายน้อยออกมาแล้ว!" หนึ่งในคนรับใช้อุทานพวกเขาต่างสะดุ้งตกใจเป็นอย่างมากราวกับว่าเห็นภูตผี

"เร็ว ไปบอกนายท่านให้ทราบเดี๋ยวนี้!" หนึ่งในพวกเขาร้องตะโกน

แดร์ริลรู้สึกอ่อนแอ เขากัดฟันคว้าโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาแด๊กซ์

เขาไม่สามารถติดต่อแด๊กซ์ได้ เขาจึงโทรหาแนนซี่แต่แล้วเขาก็ไม่สามารถจะต่อสายติดเพราะทั้งคู่ต่างปิดโทรศัพท์

'ไอ้ห่า เรเชล คาร์เตอร์ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแด๊กซ์ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้เธอ!" แดร์ริลสบถ

เขาคำราม เขาทำได้แค่เพียงให้คนอื่นไปในเมืองตงไห่เพื่อดูแด๊กซ์เท่านั้น ตอนนั้นเองที่เขาโทรหาเซปไฟร์ ดิกสัน เซปไฟร์รับสายภายในสามวินาที

"ท่านประมุข!" เซปไฟร์ทักทายอย่างกระตือรือร้น "นายไปอยู่ที่ไหนมา? เราพยายามจะหาทางติดต่อนาย ท่านประมุข! เรามีข่าวดีจะแจ้ง สำนักประตุสุราลัยใกล้จะมีสาวกผู้ติดตามถึงสามพันคนแล้ว!"

"อย่าเพิ่งมาคุยกันเรื่องนี้" แดร์ริลขัดจังหวะ เขากล่าวอย่างกะปวกกะเปียก "ฉันมีเรื่องด่วนสำคัญ ฉันอยากจะให้พวกนายทั้งสี่คนไปที่คฤหาสน์ตระกูลแซนเดอร์ส ในเมืองตงไห่เพื่อหาแด๊กซ์ แซนเดอร์สเดี๋ยวนี้!"