บทที่ 495

แดร์ริลเฉลียวฉลาด เขาพูดอ้อมไปมาเพราะเขาต้องการสมุนไพรหยินนพเก้า

โอฟีเลียไม่เชื่อสักคำที่แดร์ริลพูดเกี่ยวกับสภาพอากาศ แม้แต่หกสำนักหลักก็ไม่สามารถทำลายหุบเขานรกได้ แล้วเขาจะทำได้อย่างไร? ดังนั้นไม่ว่าอะไรก็ตามที่เธอพนันไว้ แดร์ริลก็จะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

“ทำไมจะไม่ล่ะ ถ้าผมแพ้ ผมจะตามคุณไปทุกที่ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม ผมจะเป็นลูกศิษย์ที่เชื่อฟัง และทำอะไรก็ตามที่คุณบอก” แดร์ริลหัวเราะ

อีวานขยับตัวขึ้นและโพล่งว่า “นี่มันการพนันประเภทไหนกัน ช่วยจริงใจกันน้อยลงหน่อยได้ไหม?”

เชื่อฟังทุก ๆ คำพูดของอาจารย์ถ้าคุณแพ้? เชื่อฟังอาจารย์ที่สวยขนาดนี้ ติดตามเธอทุกวัน นี่มันดีเกินไปที่จะเป็นข้อตกลง! ฝันไปเถอะ!

โอฟีเลียจ้องไปที่แดร์ริล เธอพูด “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ งั้นถ้านายแพ้ นายก็ยกเรเชลให้อีวาน”

“เยี่ยม!” แดร์ริลยอมรับโดยทันที เขาไม่ได้ต้องการเรเชลสักนิด เขาเสริม “ท่านอาจารย์ คุณต้องรักษาคำพูดนะ ครั้งที่แล้วคุณสัญญาว่าจะเรียกผมว่าอาจารย์ถ้าผมชนะการแข่งขัน แต่คุณกลับไม่รักษาข้อตกลง”

“ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญา” โอฟีเลียรู้สึกหงุดหงิดต่อควมตรงไปตรงมาของแดร์ริล ทำไมเขาต้องพูดมันออกมาต่อหน้าคนมากมายแบบนี้

ทันใดนั้น แดร์ริลก็พลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาบอกลาโซรันหลังจากนั้นก็ออกไปยังเมืองตงไห่

ระหว่างการเดินทาง เขาเรียกเซปไฟร์ให้นำคนของเขามาทำลายหุบเขานรก เขาสอนวิธีทำลายค่ากลให้แก่เซปไฟร์

…